Αυτοκαταστροφικοί
Κύριε διευθυντά
«ΗΕλλάδα παραμένει αυτό που υπήρξε επί μακρόν: Mια χώρα χωρίς αποτελεσματική κρατική μηχανή. Μια προσεκτικότερη ματιά στη διοίκηση, τη Δικαιοσύνη και τις πολιτικές δομές εγείρει αμφιβολίες κατά πόσον η Ελλάδα μπορεί ποτέ να εξυγιανθεί. Οι αλλαγές αποδείχτηκαν ανεπαρκείς». Απόσπασμα από άρθρο του Der Spiegel («Καθημερινή», 12.1.14, Ξ. Κουναλάκη). Εάν το παραπάνω το έλεγε ένας Eλληνας θα εθεωρείτο αφελέστατα επιεικής και βλακωδώς ευγενής. Το πρόβλημά μας είναι ότι τό λένε οι άλλοι.
Εφθασα (απ-αισίως) τα εβδομήντα και έχω επίγνωση της ταυτότητός μας. Δεν θέλει δα και καμιά ευφυΐα για να κατανοήσει κανείς τα έργα και τις ημέρες της κρατικής μας οντότητος νυν και αεί. (Αλίμονο στον έχοντα μάτια και ελάχιστο νου. Του είναι υπεραρκετά για να διάγει σε έσχατη δυστυχία εκτός εάν αυτοκτονήσει ή συνυπάρχει α λα μπρατσέτα με τον ιδεώδη ψυχαναλυτή. Πολύ νωρίς άρχισα να απορώ και να ανησυχώ για τους ευτυχείς, πλην εκείνων που ψυλλιαζόμουν πως είναι λαδοτόμαρα.)
Το Der Spiegel είναι συγκρατημένο και ευγενικό. Εχει «δικαίωμα διά να ομιλεί», διότι το αναγνωστικό του κοινό «έχει λαμβάνειν» εκείνα που μας δάνεισε. Εκείνα που σκορπούσαμε στα μπουζούκια. Η Ευρώπη «έχει δικαίωμα διά να ομιλεί» διότι της χρωστάμε και «ανήκομεν ειν την Ευρωζώνη». Από μοναχά μας δέν εισήλθαμε άραγες στη ζώνη αυτή; Απ’ ό,τι θυμούμαι, ουδείς μας έσπρωξε, απεναντίας πράξαμε παν ό,τι νόμιμο, ύποπτο, άνομο και παράνομο για να μπούμε!
Το κύριο αποδεικτικό στοιχείο της αδυναμίας μας για εξυγίανση μας το χώνει στα μούτρα κάθε στιγμή η ιστορία μας, και η τωρινή μας αυτιστική αντίδραση σε οποιαδήποτε αναφορά επί οφθαλμοφανών εγκλημάτων μας εις βάρος της χώρας μας και ημών των ιδίων.
Ειναι δειλία και χαμέρπεια να εστιάζουμε επί του τρόπου που αναφέρεται η Ευρώπη για εμάς, αντί να μας απασχολήσει η κατάστασή μας ως γεγονός μετρήσιμο και τραγικά ορατό που κανονικά δεν χρειάζεται κανείς μα κανείς να μας ταρακουνήσει για να συνέλθουμε. Βγαίνουμε κουτοπόνηρα «από πάνω», δίκην Καραγκιόζη, εμφανιζόμενοι θιγμένοι οπότε περνούν στο ημίφως τά έργα μας που –ουσία– είναι έργα εις βάρος ημών και όχι εις βάρος της Ευρώπης.
Οι δανειστές θα πάρουν τελικά πίσω κουτσά–στραβά όσα μπορέσουν, αλλά εμείς θα παραμείνουμε στο ίδιο καρμίρικο χάλι διαγουμισμένοι και ακρωτηριασμένοι από τους αείποτε λιάπηδες και τα ακαταμάχητα τρωκτικά της Ελλάδος. Εμείς δεν έχουμε χρεία εχθρών. Εμείς δεν χρειαζόμαστε «τους βαρβάρους». Εμείς είμαστε ατοί μας υπερ-αυτάρκεις για την αυτοκαταστροφή μας.
Κ. Π. Ζουμης
Κριτική στην ΕΛ.ΑΣ. από τον καναπέ
Κύριε διευθυντά
Πολύς λόγος έγινε ξανά για ένα θέμα που αφορά το αστυνομικό ρεπορτάζ. Συγκεκριμένα, για τη δημοσιοποίηση της επικοινωνίας του προσωπικού της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. με το κέντρο, τη στιγμή της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Δεν θα σταθώ στην ανάλυση του περιεχομένου της επικοινωνίας για την οποία μπορεί ο καθένας να έχει τις απόψεις του. Θα επισημάνω απλώς έναν παραλογισμό που λαμβάνει χώρα στην ανάλυση των αστυνομικών πρακτικών.
Συνήθως ο μέσος πολίτης (και δημοσιογράφος) ασκεί κριτική στις πράξεις και στις παραλείψεις των αστυνομικών, αναλύοντας ενδελεχώς μια κατάσταση χωρίς να αναγνωρίζει τις ιδιαιτερότητες του αστυνομικού έργου. Κριτικάρει κινήσεις μείζονος σημασίας χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι ο αστυνομικός δεν έχει την πολυτέλεια της ανάλυσης, αλλά πρέπει να αντιδρά σχεδόν ενστικτωδώς! Πρέπει, δηλαδή, να αναλύει την κατάσταση μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και να συνυπολογίζει ένα πλήθος αστάθμητων παραγόντων όταν αντιδρά. Καθήκον ιδιαιτέρως δύσκολο, ακόμη και για εκπαιδευμένο προσωπικό. Πώς πρέπει, λοιπόν, να αναλύουμε τις αστυνομικές πρακτικές; Με τον μόνο δίκαιο τρόπο! Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις συγκεκριμένες συνθήκες που επικρατούν τη στιγμή του συμβάντος (ώρα, καιρικές συνθήκες, παρουσία τρίτων, τεταμένο κλίμα κ.λπ.) σε συνάρτηση με τον χρόνο που έχουν στη διάθεσή τους οι αστυνομικοί για να δρουν.
Εν ολίγοις, θα πρέπει ο μέσος πολίτης να μπει στη θέση του αστυνομικού και να αναλογιστεί πώς θα έπρεπε να δράσει τη συγκεκριμένη στιγμή, αναλύοντας τα συγκεκριμένα δεδομένα που είχε, τις συγκεκριμένες συνθήκες και τον (ελάχιστο) χρόνο που είχε να αντιδράσει και όχι να προβαίνει σε εκ των υστέρων ανάλυση από την άνεση του… καναπέ.
Κωνσταντινος Δουβλης – Διδάκτωρ Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου του Essex, U.K.
Oχι στα λαϊκά δικαστήρια
Κύριε διευθυντά
Τα νέα θέματα που προέκυψαν με τις μίζες για τους εξοπλισμούς και τα επισφαλή δάνεια του Τ.Τ. (αλλά και τη Χρυσή Αυγή) οφείλουν βέβαια να ερευνηθούν σε βάθος από τη Δικαιοσύνη, να επιβληθούν οι ανάλογες ποινές από τα αρμόδια δικαστήρια, να επιστραφούν τα παρανόμως κτηθέντα κέρδη, αλλά και να καταλογισθούν και οι πολιτικές ευθύνες, το συντομότερο δυνατό. Oμως, αυτό δεν μπορεί να γίνει από λαϊκά δικαστήρια και μάλιστα επιλεκτικά για να ριχτούν κάποιοι στα θηρία και να διασωθούν άλλοι, αλλά από τα αρμόδια δικαστήρια με σεβασμό στις βασικές αρχές της ποινικής δίκης, όπως η εμπιστευτικότητα της ανακριτικής διαδικασίας και το τεκμήριο της αθωότητας του κατηγορουμένου. Οι καταθέσεις είναι μέρος του αποδεικτικού υλικού και δημιουργούν ενδείξεις ενοχής. Δεν επιτρέπεται να εμφανίζονται ως πλήρεις αποδείξεις. Και τα πορίσματα των εισαγγελέων είναι μια πρώτη αποτίμηση του αποδεικτικού υλικού. Δεν επιτρέπεται να εμφανίζονται ως δικαστικές αποφάσεις. Επίσης, πιθανόν νόμιμες πράξεις, όπως η δανειοδότηση μιας μεγάλης επιχείρησης έστω χωρίς ασφάλειες, η νόμιμη προμήθεια που αναγράφεται ρητά στη σχετική σύμβαση, δηλώνεται και φορολογείται ή οι πολιτικές απόψεις κάποιου δεν επιτρέπεται να παρουσιάζονται ως παράνομες. Για παράδειγμα, ποια τράπεζα στον κόσμο δεν θέλει να δανείσει μία μεγάλη επιχείρηση ακόμη και χωρίς ασφάλειες ώστε να μπει στην αγορά ή να αυξήσει το πελατολόγιό της ελπίζοντας σε μελλοντικά κέρδη;
Η επιμονή κάποιων να παραβιάζουν τους κανόνες της ποινικής δίκης σε συνδυασμό με τη μη άσκηση διώξεων κατά των παραβατών δημιουργεί την εντύπωση ότι το ζητούμενο δεν είναι η απονομή της δικαιοσύνης, αλλά η επιδίωξη πολιτικών ή οικονομικών συμφερόντων. Ελπίζω ότι η εξέλιξη των σχετικών διαδικασιών θα διαψεύσει την εντύπωση αυτή (ιδίως στην περίπτωση των διώξεων κατά της Χρυσής Αυγής). Διαφορετικά, δικαιοσύνη δεν θα αποδοθεί και οι θεσμοί της χώρας θα αποσταθεροποιηθούν περαιτέρω. Συμμερίζομαι δε το γενικό αίτημα οι δικαστικές διώξεις να μην είναι επιλεκτικές, αλλά να συμπεριλάβουν κόμματα και πολιτικούς που έλαβαν μίζες, αλλά και υπεύθυνους ξένων εταιρειών που τις έδωσαν, όπως επίσης και υπευθύνους τραπεζών αν παρέβησαν το καθήκον τους, αλλά και της ΤτΕ αν παρέλειψαν να ασκήσουν τον νόμιμο έλεγχο.
Σπυρος Μπαζινας – Δικηγόρος – Βιέννη
Συνεχίστε έτσι
Kύριε διευθυντά
Περισσότερα από 40 χρόνια συζυγικής ζωής με την εφημερίδα σας, αισθάνομαι την ψυχική ανάγκη να σας γράψω αυτό το γράμμα. H πολιτική και γενικά η κοινωνική σας ενημέρωση χωρίς κομματική απόχρωση είναι πολύ ωραία. Eύχομαι σε αυτό το σημείο να σας μιμηθούν και άλλες ελληνικές εφημερίδες. Tα σχόλια και η ανάπτυξις αυτών στα διάφορα θέματα είναι εξονυχιστική εκ μέρους των συντακτών σας. Tα ένθετα της εφημερίδος σας υπέροχα και επίκαιρα. Tα C.D. με τη μουσική μεγάλων Eλλήνων συνθετών. O διαρκής αγώνας της εφημερίδος σας για την αναδάσωση καμένων περιοχών της Eλλάδος και γενικά η γιγαντιαία προσπάθεια της αφύπνισης του Eλληνα προς το περιβάλλον, την οποίαν έχει τόση ανάγκη. H προσπάθεια που, καταβάλλει η εφημερίδα σας για τη συγκέντρωση τροφίμων για άπορους συνανθρώπους μας. Θα μπορούσα φυσικά να αναφερθώ και σε πολλά άλλα θέματα. Eπειδή πάρα πολλά χρόνια ζω στο εξωτερικό άρα πολλές φορές αυτόματα συγκρίνω την εφημερίδα σας με τον γερμανικό έγκυρο Tύπο. Πιστεύω ότι η εφημερίδα σας δεν υστερεί σε τίποτε και σε ορισμένα θέματα μάλιστα εγώ τη βρίσκω και καλύτερη. Eπιτρέψτε μου να σας δώσω συγχαρητήρια σε όλους σας και φυσικά στους εξαίρετους συνεργάτες σας!
Eύχομαι να συνεχίσετε έτσι!
Dr Bυρων Σαλμουκας
