Κύριε διευθυντά
Ταξιδεύοντας στην Πελοπόννησο το φετινό καλοκαίρι, σε σύγχρονες λεωφόρους με τσουχτερά διόδια, κακοσυντηρημένους επαρχιακούς δρόμους και σκονισμένους αδιέξοδους γραφικούς κατσικόδρομους, σε κάθε στροφή έρχεται στην άκρη της γλώσσας μου το τραγούδι της πικροδάφνης, όπως το λέει ο Νίκος Χουλιαράς με την κιθάρα του (παντρεύεται η αγάπη μου για πείσμα για γινάτι μου…), και παντού διαπιστώνω πόσο μάταιη θα ήταν κάθε προσπάθεια «απομάκρυνσης» του αυτόχθονου, επεκτατικού και όμορφου αυτού φυτού που στολίζει την πατρίδα μας με απλά υλικά και επιβιώνει χωρίς να ζητάει καμία φροντίδα (ούτε καν νερό) σαν να φωνάζει, σαν να προκαλεί με την αντοχή του όλα τα λουλούδια της γης! Αλλά για να αμυνθεί η πικροδάφνη από ανθρώπους και γαϊδάρους, τα φύλλα της είναι πικρότατα, προειδοποιώντας μας για τις φαρμακευτικές ουσίες (γλυκωσίδες) που διαθέτει σε μηδαμινές έστω ποσότητες. Ο ∆αρβίνος δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο παράδειγμα προσαρμογής και επιβίωσης!
*(ανά την Πελοπόννησο)
