Κύριε διευθυντά
Ελβετός, παλιός μου φίλος, που φιλοξενώ αυτόν τον καιρό στο σπίτι μου, ζήτησε να κάνει ένα ταξιδάκι με το τρένο. Σκέφθηκα να τον πάω μέχρι τη Χαλκίδα να φάμε κάνα φρέσκο ψαράκι και να επιστρέψουμε. Πήγαμε λοιπόν (26/6/26) στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Αθήνας, ώρα εννέα το πρωί και κοντολογίς τα ακόλουθα: Η περιοχή ανασκάπτεται, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, για να αυξηθούν οι γραμμές και να βελτιωθούν ο σταθμός και οι λοιπές εκεί εγκαταστάσεις. Κόσμος πολύς και φασαρία ανάλογη. Τουρίστες, εργάτες, φαντάροι. Καθαριότητα σχετική. Εμφανής φύλαξη καμία.
Το κυλικείο ήταν κλειστό επ’ αόριστον. Κάποια συσκευή με κρύο τρεχούμενο νερό πουθενά. Οι ηλεκτρονικοί πίνακες των δρομολογίων δεν λειτουργούσαν. Από τις 5 θυρίδες έκδοσης εισιτηρίων ήταν ανοικτή μόνο η μία και η ουρά αρκετή. Οι τουαλέτες, σε ελεεινή κατάσταση, βρίσκονταν στο υπόγειο της γραμμής 10, εκατό περίπου μέτρα μακριά από το κεντρικό κτίριο του σταθμού. Εκεί από τους τέσσερις θαλάμους λειτουργούσε μόνο ο ένας. Το δάπεδο πλημμυρισμένο στα νερά και επικίνδυνο. Μια βρύση μόνο λειτουργούσε ασταμάτητα και καχεκτικά, στεγνωτήρας κανένας, καθρέφτης κανένας, σαπούνι (πολυτέλεια) πουθενά, χαρτί πουθενά. Ελειπαν και τα πόμολα.
Ρώτησα μια καθαρίστρια που προσπαθούσε απεγνωσμένα να συνεφέρει κάπως τις αντίστοιχες τουαλέτες των γυναικών δίπλα, τι γίνεται εδώ. Μου απάντησε πολύ λυπημένα και λίγο φοβισμένα, ότι τα κλέβουν όλα αμέσως. Και οι φύλακες; Κάπου εδώ θα είναι, απάντησε κουνώντας το κεφάλι της. Εψαξα να αγοράσω μιαν εφημερίδα. Το περίπτερο έξω από τον σταθμό δεν έφερνε πια και το πλησιέστερο περίπτερο με έντυπα ήταν στην πλατεία Αττικής! Ηθελα να βρω κάποιον αρμόδιο να διαμαρτυρηθώ για όλα αυτά, αλλά το τρένο θα αναχωρούσε σε λίγο.
Είσαι σίγουρος ότι βρισκόμαστε στον κεντρικό σιδηροδρομικό της Αθήνας, της πρωτεύουσας της Ελλάδος, με ρώτησε ειρωνικά ο αλλοδαπός φίλος μου. Αρχισα να αμφιβάλλω και εγώ! Ευτυχώς πήγαμε στη Χαλκίδα και φρεσκαριστήκαμε λιγάκι…
