Κύριε διευθυντά
Οι επαφές με τους ασθενείς –αλλά και με κάθε άλλη κατηγορία ανθρώπων– μπορεί να κρύβουν απρόσμενες εκπλήξεις και ξαφνιάσματα, και να γίνονται αφορμές για περίσκεψη, προβληματισμό, κάποτε και περηφάνια, όπως δείχνει η ακόλουθη ιστορία.
Πριν από αρκετά χρόνια έπαιρνα το ιστορικό μιας γυναίκας περίπου εβδομήντα ετών, και μου έλεγε πώς, έχοντας τελειώσει μόνο το ∆ημοτικό Σχολείο, παντρεύτηκε και βρέθηκε στη Γερμανία. Συνήθης μεταναστευτικός προορισμός τη δεκαετία του ’60, για βιοπορισμό όχι μόνο του μετανάστη αλλά συχνά και της ευρύτερης οικογένειάς του που έμενε πίσω στην πατρίδα. Πηγαίνοντας κάποια στιγμή σε συνέντευξη για εργασία, μαζί με πολλούς άλλους υποψηφίους, μόλις είπε στον Γερμανό υπεύθυνο ότι είναι Griechin άκουσε ένα ξερό «Raus!». Βγήκε έξω, αλλά δεν απομακρύνθηκε. Περίμενε να τελειώσουν όλοι οι άλλοι και τότε ξαναμπήκε στο γραφείο του. «Γιατί με διώξατε; Επειδή είμαι Ελληνίδα;», τον ρώτησε. Εκείνος σηκώθηκε και της έδειξε με απότομο ύφος το κομμένο πόδι του. «Αυτό το έπαθα στη Μάχη της Κρήτης!», της είπε κοιτάζοντάς την εχθρικά. Η συμπατριώτισσά μας δεν έχασε την ψυχραιμία της. «Τι δουλειά είχατε εκεί πέρα;», του είπε. Αρχικά ο Γερμανός κοκάλωσε με την απάντησή της. Ωστόσο, όχι μόνο δεν την έδιωξε πάλι, αλλά την προσέλαβε στη δουλειά και από τότε έγιναν και φίλοι. Κάποια στιγμή της είπε πάνω σε μια συζήτηση: «Εσείς οι Ελληνες είστε καλοί άνθρωποι, αλλά έχετε ένα μεγάλο ελάττωμα: μισείτε ο ένας τον άλλο».
Περίσκεψη, προβληματισμός, περηφάνια. Για την παρρησία που μπορεί να δείχνει μια απλή νεαρή μετανάστρια με γνώσεις ∆ημοτικού σε ξένο περιβάλλον. Και για τις εντυπώσεις, θετικές και αρνητικές, που δίνουμε ως λαός στους έξω, που μπορεί να βρέθηκαν κάποτε απέναντί μας, αλλά περιμένουν να δουν την καλή μας όψη για να μας εκτιμήσουν.
*Ιατρός, Θεσσαλονίκη
