Κύριε διευθυντά
Οι δωρεές σε χρήμα ή/και υποδομές κάλυψαν και καλύπτουν σημαντικά κενά στη λειτουργία του κράτους.
Γεμάτη η πατρίδα μας από σχολεία, νοσοκομεία, βιβλιοθήκες κ.ά. με το όνομα των ευεργετών.
Εστιάζοντας στον χώρο της Υγείας να θυμίσουμε πως οι σύγχρονες πρωτοβουλίες κατά κανόνα αφορούν υποδομές, κτίρια και εξοπλισμό, αλλά όχι προσωπικό, έξοδα λειτουργίας, αναλώσιμα. Αντιστοίχως παραστέκεται και η Ευρωπαϊκή Ενωση, προσφέροντας πόρους από το υστέρημα όλων ημών των Ευρωπαίων καταναλωτών/φορολογουμένων, κυρίως για υποδομές, σπανιότερα για καινοτομικά προγράμματα π.χ. κοινωνικής πολιτικής ορισμένης διάρκειας, και για το προσωπικό.
Οπως διαπιστώνουμε όλοι, στη λειτουργία πάσχουμε. Αίθουσες χειρουργείων αναμένουν προσωπικό, ειδικότητες λείπουν και έτσι ακυρώνεται και η παρουσία των υφιστάμενων γιατρών και νοσηλευτών. Πανάκριβες ειδικές μονάδες π.χ. εγκαυμάτων σε νοσοκομείο μέσα σε ευρεία βιομηχανική περιοχή, με ιστορικό δυστυχημάτων μεγάλης έκτασης, δεν υποστηρίζονται από το σύνολο των παραγόντων που απαιτούνται σε τέτοιες περιπτώσεις.
Φανερή η αδυναμία της πολιτείας, για τους απολογητές των εφαρμοζόμενων πολιτικών «προσωρινή δυσλειτουργία», για τους επικριτές «δομική επιλογή» στον δρόμο για την περαιτέρω κερδοσκοπική λειτουργία της περίθαλψης.
Ποια είναι η θέση των εν ζωή ευεργετών; Πώς άραγε να σκέπτονται όταν οι δαπάνες πιάνουν μερικώς τόπο;
Η ισόρροπη συντήρηση και υποστήριξη υποδομών και ανθρώπων αποτελεί προϋπόθεση προόδου.
Ισως η παρότρυνση όσων προτίθενται να συνδράμουν την πολιτεία, προς τη χρηματοδότηση λειτουργίας υπαρχουσών υποδομών και όχι μόνο τη δημιουργία νέων, να δώσει λύσεις. Υπερσύγχρονες μονάδες δίχως επαρκές προσωπικό και αναλώσιμα αποκαρδιώνουν τον πάσχοντα, τον χορηγό, τον νέο που φεύγει και δεν γυρίζει.
Προσαρμοσμένη χορηγία λοιπόν, έως ότου το κράτος να καταστεί αποδοτικό, αγκαλιάζοντάς μας όλους ως «ημετέρους».
