Kύριε διευθυντά
Απόλαυσα την παράσταση της «Μήδειας» στην Επίδαυρο. Κρίνω ότι το μουσικό μέρος της και η ανασύσταση της παλαιάς ιστορικής παραγωγής ήταν καλαίσθητα και χρήσιμα για πολλούς λόγους που δεν είναι του παρόντος.
Ο τραγέλαφος αρχίζει με τον οιστριωνικό τόνο της δημοσιότητας που δόθηκε στο όλο εγχείρημα ιδιαίτερα από φιλοκυβερνητικές εφημερίδες οι οποίες υπερέβαλαν σε υπερβολές και όχι μόνον. Εξηγούμαι:
1. Μαθαίνουμε ότι η παράσταση αυτή του 2026 είναι ορόσημο για τη σύγχρονη Ελλάδα, κάτι που κανονικά θα έπρεπε να μας κάνει να ντρεπόμαστε αφού πάλι πρέπει να ξεθάψουμε κειμήλια ώστε να αποκτήσουμε αξία ως χώρα.
2. Μας είπαν «επιτέλους η Μήδεια μετά εξήντα πέντε χρόνια στην Επίδαυρο» τη στιγμή που μόλις το 2007 είχαμε την ευκαιρία να παραστούμε στην έξοχη «μαύρο κόκκινη» Μήδεια με αφαιρετικά σκηνικά του αλησμόνητου Γιάννη Κόκκου με την Αννα Κατερίνα Αντονάτσι. Απ’ ό,τι φαίνεται, η σύγχρονη ΕΛΣ έχει σοβαρά προβλήματα μνήμης μιας και προσπαθεί να μας πείσει ότι πριν από το τωρινό μόρφωμα δεν υπήρχε όπερα στη χώρα.
3. ∆ιέφυγε την προσοχή όλων των τοπικών επαϊόντων ότι η Μήδεια του Κερουμπίνι ήταν ρόλος αποκλειστικά της Κάλλας για τουλάχιστον μία δεκαετία μιας και ήταν αυτή που τον ανέσυρε από τη λήθη το 1953 σε Φλωρεντία και Μιλάνο. Οπως διέφυγε την προσοχή όλων ότι η νεοσύστατη όπερα του Ντάλας κάλεσε την Κάλλας, δίνοντάς της carte blanche ως προς την επιλογή συνεργατών, ώστε να εγγράψει το εν λόγω θέατρο στο διεθνές στερέωμα.
4. ∆ιέφυγε επίσης την προσοχή όλων των φωστήρων ότι η παραγωγή του Ντάλας υπήρξε πιθανότατα μια από τις πρώτες παραγωγές όπερας που έκαναν διεθνή καριέρα, αφού ταξίδεψε αργότερα στο Λονδίνο, στην Επίδαυρο και στο Μιλάνο εκ νέου, χάρη στην Κάλλας.
Θα πρότεινα τέλος να διερευνηθεί από τους ιστορικούς της τέχνης η επιρροή του Τσαρούχη στη διεθνή αισθητική παραγωγής κοστουμιών ταινιών peplum.
