Κύριε διευθυντά
Γράψατε σε άρθρο σας «Ολοι μας ζούμε σε μια γυάλα ή φούσκα αν θέλετε. Κάνουμε παρέα με ανθρώπους που σε γενικές γραμμές έχουν τις ίδιες απόψεις και συνήθειες με εμάς» (φ. 21/6). Πράγματι, από τη νηπιακή ηλικία ασύνειδα ή και συνειδητά, κάνουμε επιλογή ατόμων με τους οποίους θέλουμε να παίζουμε, να «συναγελαζόμαστε». Συνεχίζουμε την επιλογή στο δημοτικό, στο γυμνάσιο, στο πανεπιστήμιο και στην εργασία. Συζητούμε για τα μαθήματα, για την πολιτική. Και εγώ απέφευγα τους προσκολλημένους σε μια ιδεολογία πολιτική, θρησκευτική ή και επιστημονική. Συζητούσα με δεξιούς (εθνικόφρονες τότε) και με αριστερούς συνοδοιπόρους. Οι κομμουνιστές ήταν… «μολυσμένοι» διά βίου με το μικρόβιο το έξωθεν προερχόμενο (κατά τον πρωτοχρονιάτικο λόγο του Ανακτος). Κουβέντιαζα συνήθως με επιχειρήματα κεντρώας ιδεολογίας. Και επειδή δεν ήμουν φανατισμένος, πολλοί νόμιζαν πως είμαι απολιτικός. Απεναντίας είχα σπουδάσει μαθηματικά, παιδαγωγικά, νομικά, πολιτικές – οικονομικές επιστήμες, και διοίκηση επιχειρήσεων. Ομως, δεν προσπαθούσα να «διαφωτίσω» τον συνομιλητή, αλλά αν μπορώ να τον φέρω πιο κοντά. Οταν είσαι «φανατικός» με τις πεποιθήσεις σου, τότε μακροχρόνια, περιορίζεται ο κύκλος των γνωριμιών σου. Και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο πιο «ομογενής» γίνεται ο κόσμος των ανθρώπων που σε περιβάλλει. Και στο τέλος όποιον ρωτάς από τους κοντινούς σου, συμφωνεί απόλυτα με τα λεγόμενά σου. Και όταν «τα κουκιά» δεν επιβεβαιώνουν τις προσδοκίες σου, λες ότι έγινε «βία και νοθεία». Μας κλέψανε τις ψήφους. Οχι πως κατά καιρούς δεν γίνονται και αυτά. Το 1961 όταν δεν μπορούσε να κρυφτεί ο ελέφαντας, ο Καραμανλής είπε το αμίμητο «Σας χαρίζω εκατό χιλιάδες ψήφους!».
*Πρώην Γυμνασιάρχης, Ραφήνα
