Κύριε διευθυντά
Αφού γεμίσαμε τους λόφους με «rooms to let», τις πλαγιές με πενταώροφα, τα βράχια με «υπόσκαφα», τις λιγοστές παραλιακές κοιλαδίτσες με resorts, τις εμβληματικές παραλίες με μπιτς μπαρ, τις υπόλοιπες με ξαπλώστρες των 80 ευρώ (συν 30 ευρώ υποχρεωτική κατανάλωση), αφού αντικαταστήσαμε την κουλτούρα τους με τις «αρπαχτές» και τη χυδαία επίδειξη νεοπλουτισμού και αφού τις αφήσαμε χωρίς νερό και αποχετεύσεις, τώρα επιχειρούμε να τους κάνουμε… «rebranding».
Πολύ αργά. Το «προϊόν Κυκλάδες» δεν υπάρχει πια.
Αυτό που έκανε τις Κυκλάδες μοναδικές ήταν η ελκτικότητά τους. Εκείνο δηλαδή που σε έκανε να θέλεις να πας και να ξαναπάς. Ηταν τελικά το μίνιμαλ τοπίο τους: Ολο κι όλο η γραμμή των βουνών με το γήινο καφέ, μέσα σε ένα γαλάζιο πάνω και ένα μπλε από κάτω. Και με κάποιες άσπρες πινελιές. Αντίστοιχος και ο τρόπος ζωής.
Μετά λίγες μέρες παραμονής, το μυαλό άδειαζε από την πολυπλοκότητα του αστικού τοπίου και ξεκουραζόταν. Αυτό εγγραφόταν στο υποσυνείδητο (στην υπόφυση έλεγε φωτογράφος διαφημιστικής φωτογραφίας), με αποτέλεσμα να επιζητεί ασυνείδητα την ξεκούραση αυτή.
(Ετσι) Πήραμε τη ζωή μας· λάθος.
Αλλά πλέον δεν μπορούμε να την αλλάξουμε.
