Κύριε διευθυντά
Ολοι γνωρίζουμε τους γλάρους σαν θαλάσσια πουλιά, που τα συναντούσαμε στις ακρογιαλιές όπου τρέφονταν κυρίως με αφρόψαρα, καθώς βουτούσαν και τα αλίευαν με το μακρύ ράμφος τους. Τα τελευταία χρόνια τους συναντούμε μέσα στις πόλεις όπου διαμένουν χειμώνα-καλοκαίρι κατά αποικίες διατρεφόμενοι από κάθε είδους τροφής που ψάχνουν στους σκουπιδότοπους ή στις στέγες και στις αυλές των σπιτιών.
Είναι πανέξυπνα και δυνατά πτηνά και δεν προσεγγίζουν τους ανθρώπους παρά μόνο όταν τους προσφέρουν τροφή, αλλά πάντα από απόσταση και με επιφύλαξη.
Προ τριμήνου ανέβηκα στην ταράτσα της πολυκατοικίας μας για να διορθώσω την κεραία της τηλεόρασής μας. Ξαφνικά αντιλήφθηκα σε μια γωνιά του στηθαίου της ταράτσας να είναι μαζεμένος ένας γλάρος, που εκ πρώτης όψεως φαινόταν ότι είχε ψοφήσει. Οταν τον πλησίασα πολύ κοντά έκανε μια προσπάθεια να ανοίξει τα φτερά του να πετάξει. Ομως δεν τα κατάφερε γιατί ήταν πληγωμένος κάτω από τη μια φτερούγα του, όπως διαπίστωσα από το αίμα και την ουλή που φαίνονταν πολύ πρόσφατα. Υπέθεσα ότι τραυματίστηκε από αιχμηρό μεταλλικό εξάρτημα κάποιας από τις κεραίες που υπήρχαν στην ταράτσα. Κατέβηκα αμέσως και του έφερα τροφή και νερό γιατί ήταν εμφανώς εξαντλημένος. Αφού έφαγε με βουλιμία τον σκέπασα με μια πετσέτα για να μην μπορεί να με τσιμπήσει και επάλειψα με λάδι την πληγή του. Την επομένη ανέφερα το γεγονός σε γνωστό μου κτηνίατρο και μου σύστησε μια επουλωτική αλοιφή ειδική για την περίπτωση.
Συνέχισα να τον πλησιάζω πάντα με προφυλάξεις, να του κάνω επάλειψη στην πληγή και να του προσφέρω την καθημερινή τροφή από ψωμί, σαρδέλες και αποφάγια. Ενώ τις πρώτες μέρες με απέφευγε, κατόπιν όταν άνοιγε η πόρτα της ταράτσας έκανε κάποια δειλά βήματα προς το μέρος μου, ώσπου ύστερα από ένα εικοσαήμερο είχε εξοικειωθεί μαζί μου και γίναμε «φίλοι». Για να τον θυμάμαι σχημάτισα με ένα μαύρο μαρκαδόρο έναν σταυρό στο λευκό στήθος του. Πάνω στον μήνα είχε επουλωθεί τελείως η πληγή του.
Ενα πρωί όταν ανέβηκα πάλι να τον ταΐσω δεν τον βρήκα. Στεναχωρήθηκα κάπως γιατί τον είχα συνηθίσει, από την άλλη όμως χάρηκα που μπόρεσε να πετάξει. Πέρασε αρκετός καιρός όταν καθώς έπινα τον καφέ στη βεράντα του τρίτου ορόφου του διαμερίσματός μου αντιλήφθηκα να έρχεται προς το μέρος μου ένας γλάρος από την οροφή της απέναντι πολυκατοικίας. Εκανε μια βουτιά και κάθισε στην κουπαστή των κάγκελων της βεράντας σε απόσταση δύο περίπου μέτρων από μένα. Πρόσεξα από τον σταυρό που είχα σχηματίσει στο στήθος του ότι ήταν ο «φίλος» μου. Πριν προλάβω να τον πλησιάσω έκανε έναν κρωγμό με το ράμφος του και εξαφανίστηκε σελαγίζοντας στον ουρανό. Την κίνηση αυτού του έξυπνου πουλιού τη θεώρησα ένδειξη ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης για όσα του προσέφερα.
Πού να βρεις τέτοια ανταπόκριση μεταξύ των ανθρώπων της κοινωνίας μας, της αχαριστίας, του ψεύδους, της βίας και της απανθρωπιάς…
*Δικηγόρος, Κατερίνη
