Κύριε διευθυντά
Στη στήλη «Πτυχές» του κ. Νίκου Βατόπουλου (φ. 14/6) με τίτλο «Η καλλιγραφία της γειτονιάς» ξεχωρίζει η κεντρική φωτογραφία του παλιού ξενοδοχείου «Γαλήνη» στην οδό Λεωνίδου 38 στο Μεταξουργείο. Το εν λόγω κτίριο είναι επί δεκαετίες κλειστό και έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο. Επιτρέψτε μου να καταθέσω λίγα λόγια για τη γειτονιά, μιας και προ ημερών πέρασα από το σημείο και φωτογράφισα το ξενοδοχείο, το οποίο δεν έχει αλλάξει σε κάτι.
∆εξιά στον αριθμό 36 σήμερα υπάρχει μια μοντέρνα πολυκατοικία, η οποία κατοικείται. Στο διπλανό κτίριο στον αρ. 34 στεγαζόταν η παλιά ΜΚΟ της Εκκλησίας της Ελλάδος «Αλληλεγγύη», η επιγραφή της οποίας υπάρχει στην είσοδο.
Στη νέα πολυκατοικία της Λεωνίδου 36, που προανέφερα, παλαιότερα υπήρχε ένα διώροφο αθηναϊκό σπίτι. Εκεί έμεινε από τον Σεπτέμβριο του 1936 ως παιδί ο συγγραφέας Κώστας Ταχτσής (1927-1988). Το σπίτι είχε εντοπίσει η γιαγιά του, Πολυξένη Ζάχου-Συνοδινού, όταν κατέβηκαν από Θεσσαλονίκη, διότι στα πέριξ κατοικούσαν συγγενείς. Υπάρχει στο ∆ιαδίκτυο (και εν YouTube) ένα επεισόδιο «Τόποι και Εικόνες» της εκπομπής «Παρασκήνιο» του έτους 1982 με αφιέρωμα στον συγγραφέα. Στην αρχή του βίντεο παρατηρούμε τον συγγραφέα που επισκέπτεται το παλιό σπίτι, να αφηγείται γεγονότα. Στα αριστερά, διακρίνεται καθαρά το ξενοδοχείο «Γαλήνη».
Εκεί έμειναν μόνο ένα έτος, διότι είχαν απλήρωτα κάποια ενοίκια και δεν προχώρησε σε γάμο η σχέση του θείου Μίμη με την κόρη του σπιτονοικοκύρη. ∆ιαβάζουμε για το θέμα στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Το φοβερό βήμα» (εκδ. Εξάντας, 1989), σελ. 68: «Εμείς κατοικούσαμε προσωρινά με κάτι ανίψια της γιαγιάς στον Νέο Κόσμο, κι η γιαγιά αμολήθηκε να βρει σπίτι να μαζευτούμε όλοι μαζί. Τα βήματά της την οδήγησαν ενστικτωδώς στα μέρη που είχε μεγαλώσει, και βρήκε ένα στην οδό Λεωνίδου. Η περιοχή δεν ήταν όπως την ήξερε στα νιάτα της – απέναντί μας ήταν το ΣΤ΄ Αστυνομικό Τμήμα, κι απ’ την Κολοκυνθούς και πάνω κάμποσα μπορντέλα». Και πιο κάτω στη σελ. 86: «[…] χρωστούσαμε κιόλας τεσσάρων μηνών νοίκι, ο σπιτονοικοκύρης, βλέποντας πως η σχέση του θείου Μίμη με την κόρη του δεν πήγαινε για γάμο, άρχισε να γκρινιάζει, αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε και σταμάτησα να κάνω πιάνο. Το καινούριο σπίτι ήταν σ’ ένα δρομάκι που λεγόταν Μενεδήμου, πίσω απ’ το σταθμό Πελοποννήσου. Ηταν ένα δίδυμο κτήριο, προφανώς το μπροστινό είχε χτιστεί αργότερα».
Σε αυτό το οίκημα με την εσωτερική αυλή, στη Μενεδήμου 16, εισέρχεται και κλαίει στην εκπομπή ο συγγραφέας. Μια συγκινητική σκηνή για την παλιά γειτονιά και την Αθήνα του 1982. Φυσικά ούτε αυτό το κτίριο σώζεται, ούτε ακούγονται απ’ το 2005 τα τρένα να σφυρίζουν.
