Κύριε διευθυντά
Το άρθρο του Απόστολου Λακασά για το δημόσιο σχολείο-υπόδειγμα στον Βόλο (Φ. 14/6) ήταν ένα αισιόδοξο μήνυμα για το τι μπορεί να καταφέρει ένας εκπαιδευτικός, όταν έχει αγάπη και κέφι για τη δουλειά του.
Η εκπαιδευτική μέθοδος που χρησιμοποιεί με πήγε 40 χρόνια πίσω, όταν δίδασκα το μάθημα της κτιριολογίας στο Γ΄ έτος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου «σχολικό κτίριο». Είχα τότε ασχοληθεί με πάθος με τις μεταπολεμικές μεθόδους διδασκαλίας, καθώς αυτές, όπως είναι φυσικό, επηρεάζουν και τον σχεδιασμό του σχολικού κτιρίου.
Απ’ ό,τι διάβασα στο άρθρο του Απόστολου Λακασά, κατάλαβα ότι η μέθοδος του Γιάννη Καραφέρη και των συνεργατών του εντάσσεται στο Comprehensive School, στο σχολείο που βασίζεται στην αντίληψη και στην ενεργητική διδασκαλία. Το σχολείο που συνδέεται με μια δημοκρατική αντίληψη της ζωής, που απορρίπτει την αρχή του κύρους, αντικαθιστά την άμιλλα με τη συνεργασία, και σέβεται την ατομικότητα και τη μοναδικότητα του κάθε παιδιού. Καλλιεργώντας την κριτική σκέψη του μαθητή, του δίνει ευκαιρίες για να αποδείξει μόνος του την αξία του.
Είχα τότε γράψει ένα σχετικό άρθρο με τον τίτλο «Νέες τάσεις στην εκπαιδευτική διδασκαλία και η έκφρασή τους στο σχολικό κτίριο» για να βοηθήσω τους σπουδαστές μου ελπίζοντας ότι θα τους χρειαζόταν στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Φρούδες ελπίδες. Τίποτα δεν άλλαξε στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Η ομάδα του κ. Γ. Καραφέρη και οι προσπάθειές του με γέμισαν αισιοδοξία και ελπίδες.
Και βέβαια πού αλλού θα μπορούσαν να γίνουν παρά στον Βόλο. Εκεί όπου ο μεγάλος μας παιδαγωγός Αλέξανδρος ∆ελμούζος έστησε το περίφημο σχολείο του, το «Σχολείο του Βόλου», το «Ανώτερο Παρθεναγωγείο».
*Ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ
