Κύριε διευθυντά
Αποφάσισα να κοινοποιήσω μια οικογενειακή μου υπόθεση, γιατί η υγεία του αυξανόμενου αριθμού ηλικιωμένων αφορά ένα διογκούμενο κοινωνικό πρόβλημα και μια εκπληκτικά προσοδοφόρα επιχείρηση.
Επιλέξαμε διαδοχικά δύο αντίστοιχες μονάδες, με στόχο τη δυνατόν καλύτερη περίθαλψη συγγενικού προσώπου. Και στις δύο περιπτώσεις υποχρεωθήκαμε να υπογράψουμε ταυτόσημο συμφωνητικό, που απάλλασσε το προσωπικό από κάθε ευθύνη.
Στη δεύτερη, μάλιστα, μονάδα μάς υπέδειξαν ευγενικά να ζητάμε τηλεφωνικά πληροφορίες για την υγεία του, αντί να τον επισκεπτόμαστε. Από τα ραντεβού για επισκεπτήριο που ζητούσαμε, κάποια ματαιώθηκαν λόγω πληθώρας επισκεπτών. Επίσης, ζητώντας επίμονα να δω το τρίκλινο δωμάτιο που μισθώναμε, τελικά με οδήγησαν σε ένα άδειο δίκλινο δωμάτιο με ξέστρωτα τα κρεβάτια. Αραγε ο άνθρωπός μας είχε τοποθετηθεί σε τετράκλινο, φθηνότερο;
Εν ολίγοις, πριν κλείσει ο μήνας κληθήκαμε, όπως προβλεπόταν, να τον οδηγήσουμε σε νοσοκομείο, λόγω εισρόφησης. Οι γιατροί μάς ενημέρωσαν ότι έπασχε και από «τέλεια αφυδάτωση». Παρόλο που τον τροφοδοτούσαν από δίκτυο παροχής ορού, ο άνθρωπός μας, σε λιγότερο από μια εβδομάδα, κατέληξε.
Η πολιτεία γιατί απαλλάσσει από κάθε ευθύνη ειδικά τους επιχειρηματίες της υγείας καθιστώντας τους ανευθυνο-υπεύθυνους;
