Κύριε διευθυντά
«Μειωμένες οι γεννήσεις στη χώρα κατά 2.873, το 2025» («Η Καθημερινή», 18/6). ∆ιά τους έχοντες χρείαν μαρτύρων, ιδού κάποιες εμπειρικές διαπιστώσεις: ∆ύο παλαιότερες επιστολές στην «Καθημερινή» από τη Βελιγοστή Αρκαδίας και τα Πετράλωνα Φιγαλείας, μιλώντας για την ερήμωση της υπαίθρου, θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί και για το χωριό μου το Επιτάλιο (πρώην Αγουλινίτσα). Ας πούμε τα βασικά. Στον κεντρικό δρόμο του χωριού και ό,τι απόμεινε από την Αγορά, δεν συναντάς άνθρωπο να πεις «καλημέρα». Αν περάσει κάποιο αυτοκίνητο ή μηχανάκι, ο ξαφνικός θόρυβος κάνει την ερημιά περισσότερο αισθητή. (∆ιάλεξαν τη μέρα αυτοί στο google maps να αποτυπώσουν την πραγματικότητα…).
Το σχολείο μας είχε κάποτε 380 μαθητές, ενώ τώρα μόλις 68, στους οποίους περιλαμβάνονται παιδάκια μεταφερόμενα από δύο γειτονικά χωριά. Στο σχόλασμα δεν ακούς χαρούμενες παιδικές φωνές να ξεχύνονται στον δρόμο. Η εμπειρία αυτή είναι άγνωστη στους σημερινούς ανθρώπους. Στα σπίτια, πολλά από τα οποία είναι νεόδμητα, κατοικεί ένας ή κανένας. Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος ΑΛΦΕΙΟΣ ιδρυθείς το 1932 με συνεχή παρουσία στα πρωταθλήματα, φέτος δεν μπόρεσε να συμπληρώσει ενδεκάδα και ουσιαστικά έχει διαλυθεί. Προηγήθηκαν μαντολίνα, χορωδίες, θεατρικά και πρόσκοποι. Το Επιτάλιο δεν είναι φτωχό χωριό, έχει κάμπο και καλλιέργειες. Αντικρίζοντας το χωριό από μακριά, απλωμένο στην πλαγιά ενός πράσινου λόφου, με τις δύο επιβλητικές εκκλησίες του δεξιά και αριστερά σαν κάστρα, νομίζεις ότι πρόκειται για ακμάζουσα κωμόπολη, όπως ήταν κάποτε. Αλλά δεν είναι. Εκτός από την αστυφιλία και την υπογονιμότητα, ο Καλλικράτης του έδωσε τη χαριστική βολή. Τώρα όμως δεν λένε σκέτα Επιτάλιο, αλλά «τοπική κοινότητα Επιταλίου» λες και υπάρχουν και διαπλανητικές κοινότητες, λες και δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν τα παχιά λόγια.
*Επιτάλιον Ηλείας
