Κύριε διευθυντά
Στο δημοσίευμα της Κυριακής 21/6 με τίτλο «Μετασεισμοί ενός Επικού Φιάσκου» ορθά παρουσιάζεται το «μνημόνιο» με το Ιράν ως εσπευσμένος συμβιβασμός και όντως έτσι φαίνεται να είναι. Η προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος απέτυχε παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ και είναι προφανές πως η συνέχιση του πολέμου θα οδηγούσε σε μακρόχρονη σύρραξη με πολλαπλή ζημία για όλες τις πλευρές. Θυμάμαι όταν ξεκίνησε ο πόλεμος Ρωσίας – Ουκρανίας, ένα μήνα μετά, συζητώντας με τη σύζυγό μου έλεγα πως τώρα είναι το σημείο που η Ρωσία θα πρέπει να σταματήσει, αλλιώς οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές. Και η σύζυγός μου πολύ σωστά και διαισθητικά απάντησε πως άνθρωποι σαν τον Πούτιν δεν κάνουν πίσω και επί λέξει «θα το πάνε όσο πάει». Τελικά αυτό ακριβώς έγινε και το κόστος για τις δύο χώρες είναι τεράστιο. Χάθηκε μια γενιά νέων ανθρώπων. Επομένως, νομίζω πως θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στον κατά τα άλλα σε πολλά απαράδεκτο Τραμπ –και σημειώνω εδώ ότι καθόλου δεν τον συμπαθώ– πως είδε νωρίς κατά πού πάει η «δουλειά» και για να το πω σε όρους που συνηθίζει να χρησιμοποιεί, πήγε «πάσο». Αυτή είναι νομίζω μια σημαντική αρετή για έναν πλανητάρχη.
