Κύριε διευθυντά
Με επιστολή του (φ. 13/6) ο αναγνώστης κ. Μιχάλης Ιωάν. Μιχαλακόπουλος αναφέρθηκε στα ενδοοικογενειακά προβλήματα που σε αρκετές περιπτώσεις δημιουργούνται προκειμένου να δοθεί όνομα σε ένα μωρό.
Μέχρι πρόσφατα, αποκλειστικότητα στην ονομασία ενός μωρού είχε όποιος/όποια εχρίετο νονός/νονά. Επρόκειτο συνήθως για το άτομο που είχε στεφανώσει τους γονείς του νεογέννητου.
Οταν γεννήθηκα εγώ (1935) οι άρρενες πρόγονοί μου (παππούδες μου) ονομάζονταν ∆ημήτρης ο πατρικός και Περικλής ο μητρικός. Ενα από τα δύο αυτά ονόματα (∆ημήτρης ή Περικλής) έπρεπε να πάρω. ∆υστυχώς, προέκυψαν προβλήματα μεταξύ των δύο οικογενειών για την ονομασία μου.
Ο μόνος που μπορούσε να λύσει αυτές τις διαφορές ήταν εκείνος που είχε στεφανώσει τους γονείς μου, ο Ιωάννης Παπαδήμας. Για να δώσει τέλος στις διαφορές μας με ονόμασε Γεώργιο, επειδή με βάπτισε την ημέρα εορτής του Αγίου Γεωργίου (23-4-1935).
Θα προτιμούσα να με λένε Περικλή. Επειδή η μητέρα μου δεν γέννησε άλλο άρρεν τέκνον, το όνομα Περικλής που τόσο πολύ αγαπώ, εξαφανίστηκε από την οικογένειά μας.
Ευτυχώς, η μοίρα μου δεν με εγκατέλειψε.
Το Πάσχα του 1960, τελειόφοιτος φοιτητής Ιατρικής, βρέθηκα στο χωριό μου (Μαλακάσι Καλαμπάκας) και υπό πρωτόγονες συνθήκες ξεγέννησα στο σπίτι της την Ελευθερία Ντόκου, από το 7ο τέκνο της. Παρακάλεσα τους γονείς του να μου επιτρέψουν να το βαπτίσω και μου έκαναν τη χάρη. Το ονόμασα Περικλή…
*Καρδιοχειρουργός
