Κύριε διευθυντά
Στην «Κ» της 13/6/2026 η τακτική επιστολογράφος κ. Μάρω Καρδαμίτση Αδάμη, μας υπενθύμισε τη διαχρονική ανθεκτικότητα του αήττητου ρουσφετιού και τις αναρίθμητες μορφές του. Ενα μάλλον ασυνήθιστο ρουσφέτι περιγράφεται στην «είδηση» της αθηναϊκής εφημερίδος ΠΟΛΙΣ της 23/2/1895, κατά την οποίαν:
«Νοστιμότατον επεισόδιον σας αναγγέλλω σήμερον όπερ συνέβη εις Αθήνας. Εις τα χωρία Στήλια του δήμου Ποτιδανείας και Μαναγούλη του δήμου Ευπαλίου υπήρχαν δύο κενά γραμματοδιδασκαλεία. Προς διορισμόν γραμματοδιδασκάλων εις τας θέσεις ταύτας μετέβη λίαν αξιότιμον πρόσωπον εις το Υπουργείον της Παιδείας, ένθα έμαθε παρά των υπαλλήλων ότι απεβίωσεν ο γραμματοδιδάσκαλος, Παπακώστας.
∆ιορίσθη κατόπιν νέος γραμματοδιδάσκαλος, αλλά τι νομίζετε ότι απεδείχθη, ο ως νεκρός θεωρούμενος Παπακώστας ζη και ότι την τοιαύτην πληροφορίαν έδωκεν εις το Υπουργείον από σκοπού ίσως εις εκ των εκπροσώπων της επαρχίας μας, ο κ. Λιδωρίκης.
Το συμβάν εσχολιάσθη ποικιλοτρόπως εις βάρος του πολιτευτού τούτου». ∆ηλαδή, ο εκπρόσωπος του λαού της ∆ωρίδος, προκειμένου να εκπληρώσει το υποσχεθέν ρουσφέτι του ψηφοφόρου του «απεβίωσεν» τον γραμματοδιδάσκαλο Παπακώστα.
Οπως θα έλεγε και ο Πάσχος Μανδραβέλης με κάποια μελαγχολία ανάμεικτη με ειρωνεία «τι να φταίν’ οι εκπρόσωποι…» («Κ», 24/4/2026).
Σε ένα εξ άλλου δημοσίευμα της παραπάνω επιστολής της, η κ. Καρδαμίτση αναφέρεται στη γιαγιά της, η οποία την συνεβούλευσε να αποφύγει τον γάμο με πολιτευόμενο για να μην απολέσει την προίκα της!
Αυτό μου θύμισε μια περικοπή από το δυσεύρετο βιβλίο του Πρίγκιπος Νικολάου, γεννηθέντος το 1872, ο οποίος το 1928 εξέδωσε βιβλίο με τον τίτλο «Τα πενήντα χρόνια της ζωής μου», και ο οποίος σημειώνει:
«…Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ουδείς εκ των πολιτικών της Ελλάδος, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Οθωνος και του Γεωργίου Α΄, εγκατέλειψεν την εξουσία πλουσιότερος πως η κατά την ημέραν, καθ’ ην ήρχισεν την πολιτική του σταδιοδρομίαν. Πολλοί αφετέρου απέθανον εντελώς άποροι».
Αλλά ενώ το ρουσφέτι αποδεικνύεται ακαταμάχητο, τα συμπαθή τετράποδα της ελληνικής επικρατείας, οι όνοι, τουτέστιν οι γάιδαροι… εξαφανίζονται.
Ετσι, κατά την Τεργεσταία εφημερίδα ΝΕΑ ΗΜΕΡΑ της 1-13 Αυγούστου 1892:
«Κατά τινα πίνακα υποβληθέντα εις την Βουλήν, εν Ελλάδι υπάρχουσιν εν όλω 127.335 όνοι, αποτείνοντες ως κεφαλικόν φόρον 127.335 δρχ. Τους πλείστους όνους τρέφει η Θεσσαλία, 8.149 οικούσιν εν Λαρίση και 7.800 εν Καρδίτσα. Οι όνοι της Αττικής ανέρχονται εις 3.912».
Ετσι τα συμπαθή τετράποδα απέδιδαν σημαντικά έσοδα εις το ∆ημόσιο Ταμείο και οι προίκες των πολιτευομένων χρηματοδοτούσαν τον πολιτικό τους αγώνα.
Στην εποχή μας πλέον οι όνοι είναι είδος εν ανεπαρκεία, αντίθετα για τους «δίποδες όνους», μάλλον ευδοκιμούν, θα έλεγα επιχαρίτως.
*Μοναστηράκι Δωρίδος
