Κύριε διευθυντά
Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ του «ανήκομεν εις την ∆ύσιν» του Κων. Καραμανλή και του «ανήκομεν εις τον Λευκόν Οίκον» του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο πρώτος υπήρξε ο θεμελιωτής της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας μετά το 1974. Θυμίζω τα ανοίγματα στις τότε σοσιαλιστικές Βαλκανικές χώρες αλλά και στη Σοβιετική Ενωση όπως και στην Κίνα. Συνομίλησε και προσκάλεσε στην Αθήνα κομμουνιστές ηγέτες όπως οι Χούα Κούο Φενγκ, Μπρέζνιεφ, Ζίβκοφ. Αντίθετα στις μέρες μας, μετά το ξέσπασμα της σύγκρουσης στην Ουκρανία ισχύει το «ό,τι θέλουν οι Αμερικανοί». Ο σημερινός πρωθυπουργός συνομίλησε με τον Τζο (Μπάιντεν) και τον Ντόναλντ (Τραμπ). Μόνον αυτοί στις γεωτρήσεις, μόνον αυτοί τις βάσεις, μόνον η δική τους πρεσβεία σε ποικίλες εκδηλώσεις ανά την επικράτεια. Αντί η χώρα ως προάγουσα την ειρήνη να παίξει διαμεσολαβητικό ρόλο όπως η Τουρκία στη σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, στήριξε μονομερώς την Ουκρανία με ασταμάτητη ροή στρατιωτικής βοήθειας που προοριζόταν για να αντιμετωπιστεί η Τουρκία κυρίως. Το δε επιχείρημα περί μη στήριξης του αναθεωρητισμού είναι παντελώς ανεδαφικό καθότι συνεργασία και ανταλλαγές επισκέψεων με την Τουρκία υπάρχουν, ενώ με τη Ρωσία καταργήθηκαν εντελώς!
Αν αυτό λέγεται σωστή πλευρά της Ιστορίας, τότε προσωπικά επιθυμώ διακαώς τη «λάθος».
