Κύριε διευθυντά
Η επιστολή του κ. Μιχάλη Ι. Μιχαλόπουλου στην «Καθημερινή» του Σαββάτου 13/6/2026 για την ονοματοδοσία των βαπτιζομένων παιδιών, μου θύμισε μια γλαφυρή ιστορία, που μου είχε διηγηθεί ο αείμνηστος θείος μου Γεώργιος ∆ημητρίου, Αναθεωρητής της Στρατιωτικής ∆ικαιοσύνης.
Κατά τη δεκαετία του 1920, γερμανόφιλος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς βαφτίζει ένα αγοράκι σε ένα χωριό της Θεσσαλίας. Εκείνη την εποχή, στα χωριά τουλάχιστον, οι μανάδες δεν πήγαιναν στην εκκλησία κατά τη διάρκεια του μυστηρίου, αλλά έμεναν στο σπίτι και περίμεναν τα παιδάκια, μόλις ακούσουν το όνομα του βαπτιζομένου, να τρέξουν στο σπίτι τους να τους το αναγγείλουν, για να πάρουν και τα «συχαρίκια», κυρίως σε χρήμα…
– Και το όνομα αυτού; ρωτά ο ιερέας τον νονό.
– Γουλιέλμος (ήταν το όνομα του Γερμανού Κάιζερ εκείνη την εποχή), απαντά ο νονός.
– Γουλιέλμος; επαναλαμβάνει ο ιερέας.
Τα παιδάκια ακούν το όνομα, πολύ παράξενο γι’ αυτά, και τρέχουν να το ανακοινώσουν στη μάνα.
– Κυρά Κώτσαινα, να σου ζήσει ο Αυγουλέιμονος, ανακοινώνουν στη μάνα, που μένει εμβρόντητη.
– Τι λέτε μωρέ. Αυγουλέιμονο έβγαλε ο άχρηστος το πδί μ; Φύγετε από μπροστά μ.
Πρώτη φορά άκουγαν τα παιδάκια το Γουλιέλμος. Το αυγολέμονο, έστω και στην τοπολαλιά τους, το είχαν δοκιμάσει αρκετές φορές. Τι Γουλιέλμος, τι Αυγουλέιμονος λοιπόν; O tempora, o mores.
*Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.
