Κύριε διευθυντά
Πολλά έχουν γραφεί τελευταία για την κατάσταση των Ενόπλων μας ∆υνάμεων. Και είναι σαφές ότι η κατάστασή τους τα τελευταία χρόνια έχει βελτιωθεί σημαντικά. Οι λόγοι είναι κυρίως δύο:
Πρώτον, το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, μετά τη δεκαετή οικονομική κρίση, διατέθηκαν μεγάλα ποσά από το υστέρημα και τον κόπο του ελληνικού λαού για να αγοραστούν όπλα και εξοπλισμοί.
Δεύτερον, γιατί τα τελευταία χρόνια βρισκόμαστε σε μια πολύ θετική αλληλουχία πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας από την κορυφή της κυβέρνησης μέχρι την κορυφή του υπουργείου Αμυνας και την ηγεσία των επιτελείων που έλαβαν δυναμικά και αποφασιστικά μέτρα, όχι μόνο για την προμήθεια εξοπλισμών, αλλά κυρίως για λειτουργικές και οργανωτικές αλλαγές που ήταν απόλυτα απαραίτητες. Οι πληρότητες στις μονάδες των παραμεθόριων περιοχών, ο συνωστισμός στους ανώτερους βαθμούς της ιεραρχίας, η διακλαδικότητα, η εκπαίδευση και άλλες απαραίτητες λειτουργίες τέθηκαν σε προτεραιότητα και προχώρησαν σε μεγάλο και ικανοποιητικό βαθμό. Ισως η μεγαλύτερη αλλαγή είναι η εισαγωγή της ατζέντας 2030 που προβλέπει και σχεδιάζει μια ολοκληρωτική μετεξέλιξη των Ενόπλων Δυνάμεων από έναν γραφειοκρατικό δύσκαμπτο οργανισμό προσηλωμένο σε παλαιές συνήθειες, δοξασίες και συστήματα σε μια ολοκληρωμένη πλατφόρμα νέων όπλων και δυνατοτήτων που συνδυάζουν εξοπλισμούς τελευταίας τεχνολογίας, ενσωματώνουν τα διδάγματα από τους τελευταίους πολέμους στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, προστατεύουν τη χώρα μας και προβάλλουν την ισχύ της πατρίδας μας έναντι φίλων και εχθρών.
Παράλληλα, βελτιώνονται σημαντικά και πολλές «soft» λειτουργίες που όμως είναι απόλυτα απαραίτητες για να έχουμε αξιόμαχο και με υψηλό ηθικό στράτευμα. Τέτοιες είναι η μέριμνα για τη στέγαση, η εισαγωγή της συνεχούς εκπαίδευσης και το σημαντικότερο όλων, η βελτίωση των αποδοχών.
Η ροή των εντολών από τον πρωθυπουργό στον υπουργό και στους αρχηγούς είναι αποτελεσματική και αποδοτική και έτσι τα αποτελέσματα είναι γρήγορα και θεαματικά. Τέλος, υπάρχουν και πολλές βελτιώσεις και επιτυχίες που δεν βλέπουν τη δημοσιότητα, αλλά είναι εξίσου σημαντικές. Ολοκλήρωση προγραμμάτων που είχαν βαλτώσει για χρόνια, συμπλήρωση συμβάσεων συντήρησης και follow-on-support, ενδυνάμωση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας μέσω στήριξης από το ΕΛΚΑΚ και πολλά άλλα βήματα που δίνουν στην ελληνική κυβέρνηση ισχυρή διαπραγματευτική θέση και σε εμάς του υπόλοιπους Ελληνες εμπιστοσύνη στις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις και αυτοπεποίθηση στις ικανότητες της πατρίδας μας.
Εγιναν όλα σωστά; Φυσικά και όχι, αλλά σε μια τόσο μεγάλη και πολύπλοκη κατάσταση το αντίθετο θα ήταν αδύνατο και, φυσικά, σε καμιά περίπτωση μικρές ατέλειες δεν ακυρώνουν την επιτυχία των προσπαθειών αυτών.
Εγιναν όλα που έπρεπε να γίνουν; Η απάντηση είναι και πάλι αρνητική. Απομένει, πρώτα απ’ όλα, να ολοκληρωθούν τα βήματα που ήδη έχουν ξεκινήσει, γιατί πολλά από τα προγράμματα που βρίσκονται τώρα σε εξέλιξη δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμη. Υπάρχουν όμως δυστυχώς μερικά θέματα που θέλουν άμεση επέμβαση και βελτίωση:
Είναι κυρίως θέματα νοοτροπίας και του συστήματος αλλά και όλων των Ελλήνων. Πρέπει να αποβάλλουμε την άθλια νοοτροπία του ρουσφετιού να βολέψουμε τους δικούς μας εις βάρος των υπολοίπων. Να τοποθετούμε τα παιδιά μας στις καλές θέσεις και τα παιδιά των άλλων στην παραμεθόριο. Αυτό ισχύει τόσο για τους κληρωτούς όσο και για τα μόνιμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Πρέπει η ανώτατη ηγεσία να εφαρμόσει μια πολιτική μηδενικής ανοχής σε οποιαδήποτε παράβαση αυτών των κανόνων.
Πρέπει, δεύτερον, όλοι οι Ελληνες να αποκτήσουμε εκείνο τον σεβασμό και την αγάπη για τις Ενοπλες Δυνάμεις, που θα μας κάνει να είμαστε υπερήφανοι για αυτές γιατί από αυτή την υπερηφάνεια και τον σεβασμό θα προέλθει και η ψυχική ένωση λαού και στρατού που είναι τόσο απαραίτητη στις δύσκολες μέρες μας.
Ας παραδειγματιστούμε από τη συμπεριφορά των Ισραηλινών τις πρώτες μέρες του τελευταίου πολέμου στη Μέση Ανατολή, όταν τα αεροπλάνα ήταν γεμάτα από Ισραηλινούς της Διασποράς που έσπευδαν στο Ισραήλ να καταταγούν στις Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας τους.
Σήμερα, δύσκολα θα φανταζόταν κανείς μια τέτοια εικόνα στην Ελλάδα.
Τέλος, να καταλάβουμε όλοι οι Ελληνες ότι πέρα από τα όπλα και τους εξοπλισμούς, πέρα από την οργάνωση και τα συστήματα, τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ενότητα, το θάρρος και τον πατριωτισμό ενός λαού που είναι καταδικασμένος να ζει συνεχώς κάτω από απειλές και αναθεωρητικές βλέψεις επιθετικών γειτόνων.
Δυστυχώς, η εκάστοτε αντιπολίτευση θυσιάζει αυτό το κλίμα της ενότητας και της σύμπνοιας στον νόμο της μικροπολιτικής και κομματικής αντιπαράθεσης. Πότε θα καταλάβουμε όλοι οι Ελληνες ότι αυτή η εσωτερική διχόνοια και οι εμφύλιες συρράξεις είναι κατάρα για την Ελλάδα και τα συμφέροντά της;
