Κύριε διευθυντά
Με αφορμή τις πρόσφατες «εξαγγελίες» του Αλέξη Τσίπρα (στο «OT Forum»), διαπιστώνει κανείς ότι οι εύκολες υποσχέσεις παραμένουν βαθιά ριζωμένες στο πολιτικό μας σκηνικό. Από το βήμα της εκδήλωσης, ο κ. Τσίπρας προχώρησε σε μια αφοπλιστική παραδοχή για το παρελθόν, δηλώνοντας: «Το ’15 ήξερα τι ήθελα να κάνω, αλλά δεν ήξερα ακριβώς πώς γίνεται. Τώρα, και ξέρω τι θέλω και πώς να το κάνω».
Αναλύοντας όμως το περιεχόμενο των προτάσεών του, η πραγματικότητα τον διαψεύδει οικτρά. Φαίνεται πως τελικά δεν έμαθε. Αντίθετα, οι νέες του υποσχέσεις πάσχουν από την ίδια ακριβώς έλλειψη σοβαρότητας και οικονομικής τεκμηρίωσης που χαρακτήριζε τις αυταπάτες της περασμένης δεκαετίας.
Η υπόσχεση για κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων ξυπνά μνήμες από τις πιο σκοτεινές περιόδους της μεταπολιτευτικής δημαγωγίας. Θυμίζει έντονα την εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου κατήργησε τις ιστορικές «Πανελλήνιες» για να τις μετονομάσει σε «Πανελλαδικές», υποσχόμενος τότε την ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια. Μετά τις δωρεάν συγκοινωνίες και την κατάργηση των εξετάσεων, το μόνο που δεν ειπώθηκε είναι το «ο λαός στην εξουσία» για να ολοκληρωθεί το ιστορικό copy-paste από τη δεκαετία του ’80. Το να προτείνεται σήμερα η ισοπέδωση του μοναδικού αδιάβλητου θεσμού που διαθέτει η ελληνική δημόσια διοίκηση, αποτελεί καθαρό λαϊκισμό.
Οσο για τις συγκοινωνίες, η μηδενική τιμή θα εκτινάξει τη ζήτηση, απαιτώντας νέους συρμούς και προσλήψεις, με το κόστος να μετακυλίεται τελικά στη γενική φορολογία.
Το πιο σοβαρό δείγμα προχειρότητας είναι ο νομικός παραλογισμός του διαχωρισμού μεταξύ «πολιτών» και «τουριστών». Στην ευρωπαϊκή έννομη τάξη, κάθε πολίτης της Ε.Ε. που επισκέπτεται μια άλλη χώρα-μέλος δεν αντιμετωπίζεται ως «ξένος», αλλά ως ισότιμος Ευρωπαίος πολίτης με δικαίωμα ίσης μεταχείρισης (Αρθρο 18 της ΣΛΕΕ). Με την απόφαση στην υπόθεση C-388/01, το ∆ΕΕ έκρινε παράνομη την παροχή μειωμένων τιμών αποκλειστικά σε μόνιμους κατοίκους. Οποιοσδήποτε αποκλεισμός των Ευρωπαίων επισκεπτών θα οδηγούσε την Ελλάδα σε βαριά πρόστιμα, όπως απέδειξε και το παράδειγμα του Λουξεμβούργου.
Οταν ο κ. Τσίπρας ισχυρίζεται ότι «τώρα ξέρει», αλλά παρουσιάζει ένα πρόγραμμα που παραβιάζει το ευρωπαϊκό δίκαιο και τινάζει τον προϋπολογισμό στον αέρα, επιβεβαιώνει ότι ο λαϊκισμός απλώς ανακυκλώνεται.
*Συντ. καθηγητής, Λάρισα
