Κύριε διευθυντά
Αποτελεί δυσάρεστη εμπειρία (όχι μόνο δική μου σίγουρα) ότι στις τηλεοπτικές οθόνες παρατηρείται σχεδόν παντού μια πολύ ενοχλητική αύξηση, συνεχώς μεγαλύτερη, της έντασης της φωνής όσων συμμετέχουν στις συζητήσεις, παιχνίδια κ.λπ. Μάλιστα, δε, με ακόμη μεγαλύτερη και «διδακτική-προτρεπτική» για τους υπόλοιπους συμμετέχοντες, η ένταση της φωνής, ιδιαιτέρως, των κατά περίπτωση υπεύθυνων παρουσιαστών. ∆υστυχώς, η ευγενική, πολιτισμένη, κατανοητή και «χρήσιμη» φωνή έχει αντικατασταθεί από την πολύ δυνατή φωνή έως κραυγή, άναρθρη κραυγή ιδιαίτερα όταν προκύπτει ενθουσιώδες κέρδος χρηματικών ποσών από τους παίκτες ενός παιχνιδιού, η, αντίθετα, όταν προκύπτει απογοητευτική απώλεια χρηματικών ποσών από τους παίκτες. Ετσι, δεν φαίνεται να γίνεται συζήτηση αλλά περιγραφή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα κατά την επίτευξη γκολ. ∆εν γνωρίζω αν οι υπεύθυνοι παρουσιαστές και παραγωγοί πιστεύουν ότι έτσι αυξάνεται η τηλεθέαση μιας εκπομπής και άρα η ανταπόκριση στην τηλοψία. Φοβάμαι ότι, αντίθετα, τέτοιες περιπτώσεις θυμίζουν το γνωστό «Ο άδειος τενεκές βαράει πιο δυνατά από τον γεμάτο». Οπότε από τους πολλούς, περισσότερο ή λιγότερο σκεπτόμενους, γίνεται πιο πιθανό και συχνό το πάτημα του κόκκινου κουμπιού του τηλεχειριστηρίου της τηλεοπτικής συσκευής…
*Θεσσαλονίκη
