Κύριε διευθυντά
Τα πολεμικά γεγονότα στο Ιράν (τη γνωστή μας παλαιότερα Περσία), ανεξαρτήτως των πάσης φύσεως διεθνών τους συνεπειών, είναι φυσικό να θλίβουν κάθε ειρηνόφιλο και πολιτισμένο άνθρωπο, όπως τον θλίβει και το γεγονός του περιορισμού προσωπικών των πολιτών του επιλογών από το εκεί ιδιότυπο καθεστώς. Για εμάς τους Ελληνες η θλίψη αυτή (συνοδευόμενη μάλιστα και από οίκτο) είναι λογικά εντονότερη, αναλογιζόμενοι ότι η εθνική μας ιστορία συνδέεται στενότατα με την αρχαία ιδίως Περσία, στην οποία οι πρόγονοί μας έδωσαν πλείστα όσα πολιτιστικά στοιχεία και έλαβαν και οι ίδιοι από αυτήν όχι λίγα. Τούτο το αναγνωρίζουν και οι σύγχρονοι λόγιοι στην Περσία, προβάλλοντας μάλιστα με ευγνωμοσύνη και το γεγονός ότι χάρη στους Ελληνες συγγραφείς γνωρίζουν την αρχαία τους ιστορία.
Πέραν όμως των παραπάνω υπάρχει και ένα έτερο κομβικό στοιχείο –συχνά παραθεωρούμενο ή και εντελώς λησμονούμενο– και αυτό είναι η εξ αίματος συγγένεια που συνδέει τους δύο λαούς, τον ελληνικό και τον ιρανικό. Ας αναλογιστούμε το πλήθος των Ελλήνων που επί Μ. Αλεξάνδρου και των ∆ιαδόχων κατέκλυσαν την Περσία και συνήψαν επιγαμίες, καταλείποντας απογόνους, των οποίων απόγονοι μακρινοί είναι λογικά πάμπολλοι σημερινοί Ιρανοί (η φυσιογνωμική ομοιότητα μεταξύ των δύο λαών είναι πραγματικά εντυπωσιακή).
Ομως η συγγενική σχέση επεκτείνεται και σε χρόνους πολύ πιο παλαιούς, αυτούς τούτους τους μυθικούς, καθώς οι Πέρσες ανάγουν την καταγωγή τους στους Ελληνες, καθ’ ομολογία του γνωστού μας βασιλιά τους Ξέρξη. Πράγματι, απευθυνόμενος, λίγο πριν από την εκστρατεία του στην Ελλάδα το 480 π.Χ., στους Αργείους της Πελοποννήσου επιδιώκοντας να τους προσεταιριστεί, τους έλεγε, όπως μας πληροφορεί ο Ηρόδοτος (Ζ΄ 150), και τα εξής: «Εμείς οι Πέρσες φρονούμε ότι καταγόμαστε από τον Πέρση (που ήταν γιος του Πέρση του γιου της ∆ανάης), και ο οποίος γεννήθηκε από την Ανδρομέδα, την κόρη του Κηφέα. Ουσιαστικά, λοιπόν, είμαστε απόγονοί σας, οπότε είναι απρεπές να αντιπαρατεθούμε».
*Χίος
