Κύριε διευθυντά
Ο τακτικός και σπουδαίος επιστολογράφος της «Κ» κ. Γεώργιος Τόλης, στο φύλλο της 23/5/2026 αναφέρεται στην καλή έκβαση του δαγκώματος ενός σκύλου κατά τη φοιτητική του περίοδο. Αυτό μου έδωσε αφορμή ν’ αναφερθώ κι εγώ σε ένα δραματικό περιστατικό που έζησα το 1969. Ημουν υπίατρος, γιατρός του 19 Σ.Π. στη Βυρώνεια Σερρών, στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Μια ημέρα, ο γιατρός του 607 Τ.Π. στο Πετρίτσι μου έφερε από την Προκάλυψη ένα στρατιώτη που τον είχε δαγκώσει σε πολλά σημεία των κνημών ένας αδέσποτος σκύλος. Σύμφωνα με τις ισχύουσες τότε υγειονομικές διατάξεις, εφόσον ο σκύλος δεν είχε «συλληφθεί» και κρατηθεί επί 15νθήμερο, έπρεπε ο τραυματίας να υποβληθεί σε αντιλυσσική θεραπεία, η οποία ήταν δύσκολη και με επιπλοκές. Θυμάμαι ότι ο στρατιώτης με θερμοπαρακαλούσε κλαίγοντας να μην τον στείλω για θεραπεία και ότι θα ήταν αυτός υπεύθυνος για ό,τι ήταν δυνατόν να συμβεί. Ομως εγώ δεν μπορούσα να το κάνω αυτό και του είπα να το ζητήσει από το 424 ΓΣΝΕ. Τον διακόμισα πράγματι στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια, το στρατιωτικό νοσοκομείο τον έστειλε στο Λοιμωδών Θεσσαλονίκης και εκεί επείσθη και δέχθηκε να υποβληθεί στην αντιλυσσική θεραπεία, η οποία γινόταν με κάτι μεγάλες ενέσεις στην κοιλιά του ασθενούς. Δυστυχώς από επιπλοκές της θεραπείας σε λίγες ημέρες κατέληξε ο στρατιώτης, και το έχω τύψεις ακόμη…
Δικαιώθηκε και ο καθηγητής μας της Φαρμακολογίας στο ΑΠΘ Γεώργιος Λογαράς, ο οποίος μας έλεγε ότι ενίοτε ο ασθενής κινδυνεύει περισσότερο από τη θεραπεία παρά από τη νόσο.
*Οφθαλμίατρος, Λάρισα
