Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της Οικονομικής «Καθημερινής» (27/5/2026) με τίτλο «Νησιά πιο πυκνοκατοικημένα και από την Αττική το καλοκαίρι» αναφέρεται μεταξύ άλλων και ο Πόρος, νησάκι του Αργοσαρωνικού με έκταση 22,9 τ. χλμ. και οικιστική έκταση μικρότερη των 5 τ. χλμ.
Σε αυτή τη μικρή έκταση συνωστίζονται το καλοκαίρι περισσότεροι από 10.000-15.000 επισκέπτες, οι οποίοι μαζί με τους 3.261 μόνιμους κατοίκους δημιουργούν ασφυκτική πληθυσμιακή πυκνότητα τους καλοκαιρινούς μήνες.
Επιπλέον, ο Πόρος έχει πρόσβαση όχι μόνο από τη θάλασσα αλλά και από ξηράς. Απέχει 200 μέτρα από την Πελοποννησιακή ακτή, ενώ η διαδρομή από την Αθήνα έως τον Γαλατά απέναντι από τον Πόρο, είναι 160 χλμ., δηλαδή περίπου δύο ώρες με Ι.Χ.
Ως αποτέλεσμα, ο Πόρος, πέρα από την καλοκαιρινή κοσμοσυρροή, κατακλύζεται από Ι.Χ. και πούλμαν που «αγωνίζονται» να κινηθούν και να σταθμεύσουν στο αδιαχώρητο του μοναδικού δρόμου του νησιού. Μοιραίο είναι να χάνει το νησί αυτό που έχει να προσφέρει στον επισκέπτη του.
Ο επισκέπτης δεν βρίσκει το «πράσινο νησί» που εξήγγειλε κάποτε η κυβέρνηση, αλλά ζωή από την Κυψέλη ή το Παγκράτι της Αθήνας!
Οι δημοτικές αρχές του Πόρου είναι πλήρως ενήμερες του προβλήματος, αλλά χωρίς έως τώρα να έχουν δώσει και αυτές κάποια ικανοποιητική λύση.
Υποθέτω ότι θα μπορούσε και ο Πόρος να ακολουθήσει το παράδειγμα της Υδρας και των Σπετσών, που υποχρεώνουν τους επισκέπτες να σταθμεύουν τα αυτοκίνητά τους στην απέναντι ακτή της Πελοποννήσου.
Κάτι τέτοιο θα έκανε τη διαμονή στον Πόρο περισσότερο ανθρώπινη. Λύσεις υπάρχουν, αλλά χρειάζεται και οι τοπικές αρχές να έχουν το σθένος να ξεπερνούν τον εαυτό τους. Κάτι που έως τώρα δεν γίνεται. Το εύχομαι.
*Ομότιμος καθηγητής Ιατρικής ΕΚΠΑ
