Κύριε διευθυντά
Αφορμή για την επιστολή μου στάθηκε το άρθρο του κ. Ανδρέα ∆ρυμιώτη για την πυρηνική ενέργεια, στην Οικονομική «Καθημερινή» της 31ης Μαΐου. Ημουν φοιτητής στις αρχές της δεκαετίας του 1980 όταν είχε ξεκινήσει η συζήτηση για τη δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου παραγωγής ενέργειας. Είχε βρεθεί μάλιστα και ο κατάλληλος χώρος στην Εύβοια. ∆υστυχώς ένα τόσο σοβαρό θέμα έγινε αντικείμενο κομματικών διενέξεων. Επικράτησε η άποψη ότι η Ελλάδα είναι σεισμογενής χώρα που δεν επιτρέπει τη λειτουργία πυρηνικού εργοστασίου. Την ίδια αντίληψη τα κόμματα πέρασαν και στον ελληνικό λαό. Πραγματικά ακόμα και σήμερα είναι θέμα ταμπού. Είναι απίστευτο αν σκεφτούμε ότι η πυρηνική ενέργεια υπάρχει παγκόσμια από τη δεκαετία του 1940. Το άτομο είναι αποτέλεσμα της σκέψης του μεγάλου Ελληνα επιστήμονα από τη Θράκη ∆ημόκριτου. Είναι ντροπή να είναι άγνωστη σε αυτόν η δημιουργία ενέργειας από το άτομο. Το 2019 με το που ανέλαβε την ευθύνη της κυβέρνησης ο κ. πρωθυπουργός μίλησε μόνο για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αγνοώντας όλες τις άλλες. Τώρα βέβαια έχει αλλάξει τις απόψεις του βλέποντας ότι οι ΑΠΕ δεν επαρκούν. ∆υστυχώς το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα τρέχει πάντα πίσω από τις εξελίξεις. Στην Τουρκία είναι σχεδόν έτοιμο το πρώτο πυρηνικό εργοστάσιο στα παράλια της Μικράς Ασίας και προγραμματισμένο το δεύτερο εργοστάσιο. Συνεπώς δεν έχει νόημα και η συζήτηση για σεισμική επικινδυνότητα, αφού η Τουρκία είναι πιο σεισμογενής χώρα από την Ελλάδα.
Η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο θέμα της ενέργειας αποδείχτηκε πολλαπλά λανθασμένη. Τα ελληνικά αριστερά κόμματα είναι εξ ορισμού αντίθετα στην ατομική ενέργεια μπερδεύοντάς την με την οικολογία. Ηδη η Γαλλία που στηρίζεται στην πυρηνική ενέργεια, πέρασε την άποψη ότι είναι καθαρή ενέργεια. Τόσες πανάκριβες συμφωνίες έχουμε υπογράψει με τη Γαλλία, δεν μπορούμε να μας κατασκευάσει ένα πυρηνικό εργοστάσιο σύγχρονης τεχνολογίας;
*Συνταξιούχος εκπαιδευτικός
