Κύριε διευθυντά
Αφού συμφωνήσω, κατ’ αρχάς, με τον αγαπητό συνάδελφο κ. Ιωάννη Γεωργιάδη («Κ», 28/5/2026), θα ήθελα να προσθέσω κάποιες σκέψεις μου επί του θέματος ανανέωσης αδειών οδήγησης.
Οσο τέλειο, αυστηρό και σύγχρονο και αν είναι ένα νομοθετικό πλαίσιο στα χαρτιά, αν η εφαρμογή του «μπλοκάρει» από τη διαφθορά, ακυρώνεται στην πράξη.
Στην ελληνική πραγματικότητα το φαινόμενο του «λαδώματος» και ο ρόλος διαφόρων «μεσαζόντων», που με κάποια διψήφια ευρώ σου φέρνουν την άδεια οδήγησης στο σπίτι, χωρίς να έχεις επισκεφθεί ούτε ένα γιατρό, έχουν ως αποτέλεσμα να κυκλοφορούν «κινητές βόμβες» στους δρόμους.
Αν υπάρξει πολιτική βούληση για σύγκρουση με οργανωμένα συμφέροντα και διεφθαρμένους και παραδειγματική και ουσιαστική τιμωρία τους, τότε μόνο θα λυθεί το πρόβλημα. Η σοβαρότητα ενός κράτους δεν κρίνεται από το πόσο και πόσους ωραίους νόμους ψηφίζει, αλλά αν μπορεί να τους επιβάλλει ισότιμα και να ελέγχει την εφαρμογή τους, προστατεύοντας έτσι τους πολίτες του από τους επίορκους και διεφθαρμένους. Η χαλαρότητα στους ελέγχους είναι που επιτρέπει στα κυκλώματα να επιβιώνουν και να βρίσκουν παραθυράκια.
Βεβαίως δεν είναι καθόλου αμέτοχος και ο ασυνείδητος και αναίσθητος πολίτης, ο οποίος συνεργεί και συμμετέχει σ’ αυτές τις μεθόδους, χωρίς ντροπή και συναίσθηση του τι μπορεί να προκαλέσει στους συμπολίτες του, αλλά και στον ίδιο, ανανεώνοντας την άδεια στον καναπέ του, χωρίς να έχει την απαιτούμενη διανοητική ή σωματική κατάσταση, ώστε να οδηγεί ασφαλώς.
Ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα γίνουμε σοβαρό κράτος και σοβαροί και υπεύθυνοι πολίτες. Αποτινάξαμε πριν από 200 χρόνια τον ζυγό του κατακτητή, αλλά δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να αποτινάξουμε τις απαράδεκτες συνήθειες του λαδώματος, του ρουσφετιού, της κομπίνας, του ραχατιού και… του μπάρμπα στην Κορώνη.
*Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.
