Κύριε διευθυντά
Το καλοκαίρι έφτασε και όσοι ταξιδέψουμε στα ελληνικά νησιά θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το καθιερωμένο τα τελευταία χρόνια πρόβλημα: ∆εν υπάρχει πρακτορείο Τύπου ή στην καλύτερη περίπτωση, βρίσκεται στην άλλη άκρη του νησιού. Θα ήθελα να προτείνω κάτι. Μήπως εκεί που αγοράζουμε βιβλία από τα καλαίσθητα κατά τα άλλα βιβλιοπωλεία να προτρέψουμε τους ιδιοκτήτες να φέρνουν τους καλοκαιρινούς μήνες και εφημερίδες; Να δείξουν έμπρακτα την αγάπη τους για τη γενικότερη έντυπη παραγωγή πέρα από κοινότοπες δηλώσεις για την ανάγνωση και τον εγγραμματισμό που φθίνει; Αλλωστε με την εφημερίδα στα χέρια είμαστε, πόσο πιο γραφικοί να γίνουμε; Οι ξένοι μάς φωτογραφίζουν σαν μέρος του τοπίου και οι ντόπιοι μας βλέπουν σαν κάτι μεταξύ πιθανού εφοριακού και κάποιου ξεχασμένου από την αναλογική εποχή. Πού να τους εξηγήσεις πως ο αναγνώστης τελειώνει σε μία ώρα και κοιτάει όλη την υπόλοιπη μέρα τη θάλασσα, ενώ ο όποιος άλλος θα έχει χαζέψει και νευριάσει από το συνεχές σκρόλινγκ.
Και μία χαριτωμένη ιστορία με νησιά και εφημερίδες. Τη δεκαετία του ’90, ο τότε διορισμένος δάσκαλος στην Ανάφη περίμενε το κυριακάτικο φύλλο να έρθει καθυστερημένα με το εβδομαδιαίο καράβι. Οι ντόπιοι τον πείραζαν λέγοντάς του συνέχεια: «Τι τις θέλεις τις εφημερίδες; Εδώ, μετά από δύο χρόνια μάθαμε ότι έφυγε ο Οθωνας». Μα αδιαφορούσε για τα σχόλια και παρέμενε ξεροκέφαλος αναγνώστης. Αυτό θα πρότεινα να πράξουμε και εμείς.
