Κύριε διευθυντά
Σε μια εποχή που η πολιτική ολόκληρης της οικουμένης υπαγορεύεται από τις ενεργειακές ανάγκες των χωρών, ένα ν/σ χωροθέτησης εγκαταστάσεων εναλλακτικών πηγών ενέργειας θα έπρεπε να είναι το κυριότερο πολιτικό ζήτημα των ημερών και αντικείμενο σχολιασμού από κάθε νοικοκυριό. Ωστόσο, πολύ λίγα απ’ αυτά συμβαίνουν.
Επιτρέψτε μου, λοιπόν, μια βραχύτατη (και μάλλον απαισιόδοξη) παρέμβαση. Δηλώνω, πρώτον, ότι σέβομαι πλήρως τις σοβαρές μελέτες που υποστηρίζουν το νέο ν/σ – και δεν έχω τη δυνατότητα να υποβάλω επιμέρους σχόλια. Ως γνωστόν, όμως, μεταξύ μελετών και αποφάσεων μεσολαβούν κριτήρια και βελτιστοποίηση συγκρουομένων αξιών. Σε αυτές τις τελευταίες θα ήθελα ν’ αναφερθώ. Και να ξαναϋποβάλω την ακόλουθη άποψη στην κρίση των αρμοδίων – αλλά κυρίως και όλων των συμπολιτών μας (οι οποίοι τελικώς θα έπρεπε να συμμετάσχουν ενεργότερα στη λήψη τέτοιων αποφάσεων).
Θέλω, λοιπόν, να υπενθυμίσω ότι όσο αποφεύγουμε τις λεγόμενες δυσμενείς παρενέργειες των αιολικών εγκαταστάσεων, τόσο αυξάνουμε αντιστοίχως και τους κινδύνους από τις ολοφάνερες πλέον (και εκθετικώς αυξανόμενες) απειλές απ’ την κλιματική αλλαγή – οι οποίες θα μπορούσαν να χτυπήσουν εντονότερα και τα νησιά και τις κορυφές που θέλαμε να προστατέψουμε…
Δεν μου φαίνεται δηλαδή τόσο απλό να ακυρώνουμε τον μοναδικό εθνικό πλούτο «Ελντοράντο ανέμου» του Αιγαίου, χωρίς τουλάχιστον μια ειδική πολιτική συζήτηση περί των κριτηρίων προτεραιότητας αξιών. Επισημαίνω δε ότι η επιστήμη υποχρεούται μεν να περιγράφει τις συνέπειες των φαινομένων – δεν δικαιούται όμως ν’ «αποφασίζει» για λογαριασμό του λαού.
Με παρηγορεί, πάντως, το γεγονός ότι δεν ακούγεται πλέον το συμπαθές επιχείρημα περί της «ασχήμιας» του λεπτοφυούς γλυπτού που είναι μια ανεμογεννήτρια – έναντι, λέει, της ωραιότητας της ρομαντικής χοντροβαρέλας ενός ανεμομύλου.
*Πεντέλη
