Κύριε διευθυντά
Το δάγκωμα σκύλου που υπέστη στον Κάμπο του ∆εσπότη ο πρωτοπόρος καρδιοχειρουργός κ. Γεώργιος Τόλης (επιστολή του, φ 23/5), μου θύμισε παρόμοια προσωπική εμπειρία σε ηλικία 10 ετών, μία ημέρα μετά τις εξετάσεις του σχολικού έτους. Ηταν μια επιπόλαιη δαγκωματιά στον δεξιό γλουτό, ικανή όμως να μας αναστατώσει και να γίνει αφορμή «απόλαυσης στη γειτονιά». Ο ατυχής σκύλος συνελήφθη και θανατώθηκε από ενθουσιώδεις συγχωριανούς κι έτσι δεν μάθαμε ποτέ αν ήταν λυσσασμένος. Στο Υγειονομικό Πύργου νομίζω μου έκαναν εμβόλιο και συνέστησαν επιπλέον «αντιλυσσικό ορό» (ποιος τολμούσε να πάρει την ευθύνη).
Ετσι, κουβαληθήκαμε με το τρένο στην Αθήνα, ο πατέρας μου κι εγώ, και σαν καλοί επαρχιώτες καταλύσαμε σε συγγενείς μας στα Σεπόλια. Τα Σεπόλια τότε είχαν αμιγώς μονοκατοικίες. Κάθε πρωί κόβαμε καθέτως στην οδό Ευαλκίδου να βγούμε στην πλατεία Αττικής, για το λεωφορείο στον Βοτανικό. Εκεί ήταν το δημόσιο Λυσσιατρείο. Με περιέλαβε μια γεροδεμένη νοσοκόμα με άσπρη ποδιά, κραδαίνοντας γυάλινη σύριγγα με μακριά βελόνα! Μου έκανε περί τις δέκα ενέσεις στο κοιλιακό τοίχωμα (ανοσοσφαιρίνη, μάλλον) με αποτέλεσμα να αναπτύξω ελαφρύ ερύθημα τοπικά, μέτριο οίδημα και έντονο κνησμό. Το ξύσιμο απαγορευόταν!
Οι μέρες περνούσαν χωρίς να παρουσιάσω πειστικά συμπτώματα λύσσας, οπότε ο πατέρας μου αποφάσισε να το «ρίξουμε έξω». Την παραμονή της αναχωρήσεώς μας πήγαμε στο κέντρο, σε μια μεγάλη πλατεία με τραπεζοκαθίσματα και σιντριβάνι, και κάτι… βουτυρόπαιδα που έκοβαν βόλτες με ποδήλατα. Στην ταράτσα ενός γωνιακού κτιρίου υπήρχε αφίσα, στην οποία ένα τεράστιο ποτήρι γέμιζε μπίρα και όταν ξεχείλιζε ο αφρός έγραφε: «Μπίρα ΦΙΞ κάνει καλό!».
*Επιτάλιον Ηλείας
