Κύριε διευθυντά
Το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ) ιδρύθηκε ως θεσμός δεύτερης ευκαιρίας και τα διπλώματά του έχουν δικαίως την ίδια αναγνώριση στην αγορά με εκείνα των συμβατικών ΑΕΙ. Ο τρόπος όμως που λειτουργεί στην πράξη απέχει αρκετά από όσα υπόσχεται το όνομά του – αρχίζοντας από τη λέξη «ανοιχτό».
Στο πρόγραμμα «Διοίκηση Επιχειρήσεων και Οργανισμών», όπου σπουδάζει η εργαζόμενη κόρη μου, η εκπαιδευτική διαδικασία βασίζεται κυρίως σε τετράωρες παραδόσεις –μία φορά το μήνα μέσω Ιντερνετ– με ένα γραπτό διαγώνισμα (ευτυχώς) στο τέλος.
Αυτό είναι το βασικό του πρόβλημα, που δεν μπορεί να αντισταθμιστεί από υποστηρικτικούς μηχανισμούς, όπως forum και φροντιστήρια. Η ευελιξία που υποτίθεται ότι ορίζει τον θεσμό απομένει, τελικά, στον φοιτητή: είναι ελεύθερος να βρει μόνος του πότε θα διαβάσει και πώς θα απορροφήσει τη διδακτέα ύλη, που του παραδίδεται σε τεράστιες, δύσπεπτες δόσεις.
Είναι ένα σύστημα οργανωμένο, ας το πούμε ευθέως, γύρω από τη διαθεσιμότητα του διδάσκοντος και όχι γύρω από τις ανάγκες ενός εργαζομένου ενηλίκου, που πληρώνει ακριβά δίδακτρα. Καταλαβαίνει κανείς τη γοητεία της λύσης: είναι, για τη μία πλευρά, αξιοσημείωτα λιγότερος κόπος.
Η σύγκριση με το μεγάλο ευρωπαϊκό αδέρφι του, το βρετανικό Open University, είναι διαφωτιστική. Εκεί εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες το μοντέλο «supported open learning»: προσεκτικά σχεδιασμένο υλικό, εβδομαδιαίο πρόγραμμα μελέτης και ένας καθηγητής-σύμβουλος ανά ομάδα φοιτητών, παρέχει αναλυτική γραπτή ανατροφοδότηση. Η σύγχρονη διδασκαλία είναι εκεί συμπληρωματική, όχι το κέντρο της μάθησης.
Το ΕΑΠ είναι μεν πολύτιμο, αξίζει ωστόσο καλύτερα από τη σημερινή εκδοχή του. Και οι φοιτητές του –άνθρωποι που επέλεξαν συνειδητά να επενδύσουν στη δεύτερη ευκαιρία τους– αξίζουν ένα θεσμό σχεδιασμένο με γνώμονα τις δικές τους συνθήκες, όχι τις πιο βολικές.
*Σύμβουλος επιχειρήσεων, Αιξωνή
