Κύριε διευθυντά
Παρακολούθησα (24/5/2026) συνέντευξη του κ. Πάνου Καμμένου στη δημόσια τηλεόραση. Με τη γνωστή του ευφράδεια, αναφέρθηκε σε πολλά θέματα, που δεν αξίζει να σχολιαστούν. Σημειώνω βέβαια τη συμπάθειά του στο κόμμα της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού, που προβλέπει να καταλάβει τη δεύτερη θέση κατά τον πρώτο γύρο των προσεχών εκλογών, χωρίς να αρνείται (γνήσιος νοσταλγός της εξουσίας) τη γενναιόδωρη «συνδρομή» του προς αυτήν, τη δεύτερη Κυριακή των εκλογών! Μεταπηδώντας με ικανότητα και ταχύτητα από το ένα θέμα στο άλλο, έθιξε και το έλλειμμα δικαιοσύνης (ο ίδιος είναι, λέει, θύμα της κρατικής αδικίας), χωρις να κρύβει και τα φιλορωσικά αισθήματά του, αφού οι Ρώσοι, κατά τη γνώμη του, είναι αδικημένοι! Η ταχύτητα αυτή της σκέψης του πάντως –που πλησιάζει προς αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «φυγή ιδεών»– τον οδηγεί σε λανθασμένες λεκτικές εκφράσεις: ο αγωγός προς Αλβανία δεν είναι προς ανατολάς ούτε και η κυρία Λεπέν είναι ανιψιά, αλλά κόρη του ιδρυτού του ακροδεξιού κόμματος. Ο περιορισμένος τηλεοπτικός χρόνος, είναι αλήθεια, δικαιολογεί τις… υδατανθρακούχες προσμείξεις…
Δεν παρέλειψε ωστόσο και τον κ. Τσίπρα, για τον οποίο είπε ότι συμφωνούν σε όλα, πλην του θέματος των Πρεσπών. Ποτέ δεν ξέρεις, αλλά αν αυτός ήταν δεύτερος στις εκλογές, μάλλον θα τον βοηθούσε και αυτόν…
Λέει ο συνεργάτης σας, ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης: «Βρε, από ποιους γλιτώσαμε!» Ε, άδικο έχει;
*Ιατρός
