Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της «Κ» της 30/4/2026 γινόταν εκτενής αναφορά στον μεγάλο Αλεξανδρινό ποιητή Κωνσταντίνο Καβάφη. Το εξαίρετο έργο τέχνης, που τοποθετήθηκε πρόσφατα στην οδό ∆ιονυσίου Αρεοπαγίτου, απεικονίζει τον ποιητή καθήμενο, ρεμβάζοντα και στοχαζόμενο, υπό την Ακρόπολη και … εκτός των τειχών της, ελευθερωμένο από τα δικά του «τείχη», που του έχτισαν και τον έκλεισαν μέσα, «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ»!
Η επιλογή της θέσης για την τοποθέτηση του ανδριάντα ήταν λίαν επιτυχής. Σημείο πολυσύχναστο, με εγγύτητα και θέα σε χώρους και μνημεία, που οι διαβάτες ντόποι και ξένοι, περνώντας, αισθάνονται ζεστή την ανάσα της μακραίωνης ιστορίας του πολιτισμού μας…
Η επιλογή της θέσης πρέπει να γίνεται έπειτα από μεγάλη «βάσανο» παραμέτρων, κριτηρίων, σκοπών και συμβολισμών, για να προβάλλεται και να αναδεικνύεται η τέχνη και να περνάνε τα μηνύματα στον νου και στην καρδιά του διαβάτη, του περιπατητή, του επισκέπτη.
Θυμάμαι από το σχολικό βιβλίο της Ιστορίας της ∆ευτέρας(;) Γυμνασίου, στο ιστορικό Γυμνάσιο Τροπαίων Γορτυνίας, μάθημα που μας δίδασκε ο μακαριστός θεολόγος Παναγιώτης Ροδόπουλος, το σχολικό έτος 1958-1959, μια εξαιρετική απεικόνιση του «βοϊδίου» του Μύρωνος (5ος αιώνας π.Χ.), που ήταν τοποθετημένο σε μεγάλο πέρασμα της Αρχαίας Αθήνας. Το επίγραμμα που κοσμούσε το χάλκινο έργο του μεγάλου εκείνου δημιουργού, μάς προέτρεπε ο καλός μας καθηγητής να το μάθουμε απέξω. Και το μάθαμε. Ελεγε: «Βουκόλε, πόρρω νέμε ταν αγέλαν, μη το του Μύρωνος βοΐδιον, ως έμπνουν (νομίζοντάς το ζωντανό), μετά βουσί συνεξελάσης».
Πιστεύω ότι ο εξαίσιος λόγος του επιγράμματος είναι ανάλογος με την τελειότητα του έργου…
Η επιλογή της θέσης τοποθέτησης ενός έργου τέχνης δεν είναι πάντοτε επιτυχής. Μια τέτοια αστοχία στην επιλογή θέσης τοποθέτησης έργου τέχνης αναφέρει ο χαρισματικός ευθυμογράφος, ο συγχωριανός μου Ηλίας Αθανασόπουλος, στο βιβλίο του «Ο γιούκος μου».
Σε ένα λοιπόν ευθυμογράφημα ο συγγραφέας αναφέρεται στο έργο τέχνης, που άστοχα έχει τοποθετηθεί στον χώρο του σταθμού του μετρό «Εθνική Αμυνα», απέναντι από το Πεντάγωνο!
Το έργο αυτό (χάλκινο γλυπτό) απεικονίζει ένα στρατιώτη – πολεμιστή, που λαβωμένος από το εχθρικό βόλι ψυχορραγεί. Η επιγραφή που το συνοδεύει; «Θνήσκων Πολεμιστής».
Γράφει λοιπόν ο δάσκαλος-συγγραφέας στο άρθρο του, περίπου τα εξής: Μα κουκούτσι μυαλό δεν έχουν οι αρμόδιοι; Εβαλαν απέναντι από το Πεντάγωνο έναν Ελληνα στρατιώτη να πεθαίνει χτυπημένος από τα πυρά του εχθρού! Βλέποντας τον πολεμιστή να πεθαίνει, θα παίρνουν θάρρος οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες που θα μπαινοβγαίνουν στο Πεντάγωνο;
