Κύριε διευθυντά
Επιτρέψτε μου να αναφέρω την άποψή μου για όσα ακούγονται τελευταία σχετικά με το ρουσφέτι.
Κατ’ αρχάς να τονίσω ότι οι λέξεις ρουσφέτι, μπαξίσι και πεσκέσι είναι όλες λέξεις τουρκικές, και είναι συνώνυμες με το μέσον, το λάδωμα, το γρηγορόσημο, το φακελάκι κ.λπ. Τα 400 χρόνια σκλαβιάς δεν μας κληροδότησαν όμως μόνο τουρκικές λέξεις, αλλά και κακές συνήθειες και νοοτροπίες, που χαρακτηρίζουν πλέον την κουλτούρα μας και είναι μέσα στο DNA μας. Για να επιβιώσουν τότε οι πρόγονοί μας προέβαιναν σε παρανομίες εις βάρος του κατακτητή, που εθεωρούντο μάλιστα και παλικαριά όπως η ζωοκλοπή, η φοροδιαφυγή, το ρουσφέτι, μέχρι και «αλλαγή θρησκεύματος» έκαναν. Επί εποχής δε Καποδίστρια και Οθωνα το μεγάλο πρόβλημα για το κράτος ήταν η πάταξη της ληστείας και της πειρατείας. Ως απόρροια αυτής της νοοτροπίας, σήμερα οι πολίτες απαιτούν πιεστικά από τους πολιτικούς όλων των παρατάξεων να μεσολαβούν για την προώθηση των παράνομων απαιτήσεών τους με αντάλλαγμα την ψήφο τους. Οι δε πολιτικοί προκειμένου να επανεκλεγούν υποκύπτουν και συμπράττουν στις παρανομίες, με διορισμούς ανίκανων, με παράνομες επιδοτήσεις, με συντάξεις σε τάχα αντιστασιακούς, με δάνεια, με υπέρογκες προεκλογικές παροχές (Τσοβόλα δώσ’ τα όλα, μαζί τα φάγαμε) κ.λπ. Ενας φίλος μου καθηγητής, εξεταστής στις Πανελλήνιες, μου εκμυστηρεύτηκε ότι επί ΠΑΣΟΚ είχαν πάρει εντολή να κόβουν μονάδες από τους υποψηφίους των βορείων προαστίων και να πριμοδοτούν τους υποψηφίους των νοτίων προαστίων. Το φαινόμενο λοιπόν του ρουσφετιού ξεκινάει από τη βάση, είναι αμφίδρομο και διαχρονικό. Είναι καιρός λοιπόν οι κυβερνήσεις να πατάξουν το πελατειακό σύστημα χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος, για να αρχίσουν να εισέρχονται στην πολιτική μόνο ικανοί και έντιμοι υποψήφιοι και να γίνουμε επιτέλους μια χώρα σύγχρονη ευρωπαϊκή, που να μας σέβονται οι εταίροι μας.
*Ιατρός
