Κύριε διευθυντά
Κάθε χρόνο αναφερόμαστε με συγκινησιακή φόρτιση στην απώλεια της Βασιλεύουσας (29η Μαΐου του 1453) και στο μέχρι σήμερα γεγονός πως βρέθηκε σε οθωμανικά χέρια και έτσι εκπληρώθηκε η μαύρη κουβέντα που φέρεται να είπε ο Λουκάς Νοταράς, «καλύτερα να βασιλεύει στην Πόλη τούρκικο φέσι παρά η τιάρα του Πάπα». «Τέλος πάντων. Το Γένος επιβίωσε». Αν και υπήρξαν φάσεις εκείνη της μακράς ασέληνης νύχτας των αιώνων της σκλαβιάς όπου σχεδόν «…ήταν δεδομένο δυστυχώς ότι “corporum servitutem secuta est captivitas animorum”, δηλαδή τη σωματική δουλεία ακολούθησε η άλωση των ψυχών και όχι μόνο σε θέματα χριστιανικής πίστης».
Η υποδουλωμένη πατρίδα πέρασε «διά πυρός και σιδήρου». Η πλειονότητα βίωσε τις επιλογές των λίγων που προτίμησαν να προσκυνήσουν, έστω και με καλές προθέσεις, περιμένοντας την εξ Υψους ευκαιρία για ένα ελεύθερο ξημέρωμα. Τετρακόσια χρόνια πέρασαν με εξεγέρσεις, πόθους απελευθέρωσης, επικρατήσεις συμφερόντων ντόπιων και διεθνών, άγριες καταστολές, εμπαιγμούς, υπακοές και υποταγές, αναδιπλώσεις και όλα όσα δεν χωράει ο νους! Το «καλύτερα με τους Τούρκους» το πλήρωσαν πανάκριβα όσοι συνειδητά εξαρχής το επέλεξαν. «Το Γένος σκλαβώθηκε, βιάστηκε, ντροπιάστηκε, αμάρτησε και προδόθηκε. Συμβίωσε, επιβίωσε και επαναστάτησε όταν τού ‘δωσε ο Θεός τη φώτιση να αποτινάξει τον ζυγό του». Τα αποσπάσματα είναι από το έργο «Η Επιβίωση, Οδοιπορικό σε χρόνους μετά την Αλωση της Βασιλεύουσας (1453-1605 περίπου)», εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 2010. Παραμένουμε δέσμιοι και υπόδουλοι συναισθημάτων. Οι «χαμένες πατρίδες» μάς λυγίζουν το ηθικό και μας καθιστούν ευάλωτους ψυχοπνευματικά. Ανθρώπινο και απόλυτα κατανοητό. Ισως ο μακαριστός Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος και οι «συν αυτώ», που έσωσαν την τιμή των Ελληνορωμαίων μαχόμενοι και πεσόντες υπέρ πίστεως και πρωτίστως υπέρ πατρίδος, να μας ήθελαν πιο ψυχρούς, περισσότερο δυναμικούς και αταλάντευτα απαιτητικούς υπέρ των Δικαίων του Γένους.
*Δρ Νομικής-Συγγραφέας, Αθήνα
