Κύριε διευθυντά
Προς το τέλος του 1957 είχαμε διδαχθεί από αμφιθεάτρου (ως φοιτητές) και για τη λύσσα. Για τις γιορτές των Χριστουγέννων πήγα στο χωριό (Μαλακάσι Καλαμπάκας). Κατεβαίνοντας πεζός από τον Κάμπο ∆εσπότη στο Μαλακάσι, συνάντησα ένα κοπάδι προβάτων.
Μου επιτέθηκε ο σκύλος του κοπαδιού και κατάφερε να με δαγκώσει και να αιματώσει τη δεξιά μου κνήμη. Παρεκάλεσα τον βοσκό να ειδοποιήσει την οικογένειά μου αν παρατηρούσε οποιαδήποτε αλλαγή στη συμπεριφορά του σκύλου ή αν ο σκύλος εξαφανιζόταν.
Οταν μετά τις γιορτές επέστρεψα στην Αθήνα, προσβλήθηκα από βαριάς μορφής γρίπη. ∆εν έφτανε αυτό, αλλά στο πρώτο γράμμα που πήρα από το χωριό, λίγες ημέρες αργότερα, η μητέρα μου έγραφε ότι ο σκύλος που με δάγκωσε, χάθηκε. Σχεδόν τρελάθηκα. Ερμήνευα όλα τα συμπτώματα της γρίπης ως πρώιμες εκδηλώσεις λύσσας. Γύριζα από τον ένα κινηματογράφο στον άλλο, γιατί κατά βάθος δεν ήθελα να πιστέψω ότι ήμουν τόσο άτυχος. Θα είχα αποκαλύψει το συμβάν στην ιατρική υπηρεσία της Φοιτητικής Λέσχης, αν δεν έτρεμα, με τη σκέψη και μόνον, για το ενδεχόμενο θεραπείας μου με ενέσεις αντιλυσσικού ορού. Ευτυχώς, πριν αποδράμει η γρίπη, με νέο γράμμα με ειδοποίησαν από το χωριό ότι ο σκύλος επανεμφανίστηκε και είχε καλώς στην υγεία του. Αμέσως αποκαταστάθηκε και η δική μου ψυχική υγεία…
Από το βιβλίο μου «Με το χέρι στην καρδιά».
*Καρδιοχειρουργός
