Κύριε διευθυντά
Τα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στην πολιτική ζωή της χώρας προκαλούν θυμηδία αλλά και έντονη ανησυχία, ιδιαίτερα δε τα δρώμενα στον χώρο της αντιπολίτευσης.
Σταχυολογώ μερικά απ’ αυτά:
– Ο Κώστας Καραμανλής που αντιπροσωπεύει την «ψυχή» της δεξιάς παράταξης, συχνά εσχάτως επιτίθεται εναντίον της σημερινής κυβέρνησης. Πώς όμως να γίνει πιστευτός όταν ο ίδιος επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όταν η χώρα κυριολεκτικά έπεφτε στα «βράχια», δεν είχε βρει τότε ούτε μία λέξη να αρθρώσει;
– Η Αριστερά, μετά την πενταετή διακυβέρνηση της χώρας, επαλήθευσε τη ρήση του Τσώρτσιλ ότι «αν θέλεις να εξαφανίσεις την Αριστερά, δώσε της μία ευκαιρία να κυβερνήσει». Εκτοτε μας έχει δώσει σκηνές απείρου κάλλους με τον κ. Στεφ. Κασσελάκη και τις αλλεπάλληλες διασπάσεις της. Φρόντισε δε και φροντίζει επιμελώς να απομυθοποιήσει η ίδια ό,τι καλό είχε. Και συνεχώς βιάζει την κοινή λογική, που λέει ότι αν ένας δεν είναι ικανός να τακτοποιήσει τα του οίκου του, πώς θα είναι σε θέση να κυβερνήσει τη χώρα;
– Ο κ. Τσίπρας έχοντας πολύ βεβαρημένο κυβερνητικό παρελθόν, φιλοδοξεί να ξανακυβερνήσει. Ομως, όχι μόνο δεν έχει δώσει δείγματα ωρίμανσής του, αλλά συνεχώς επιβεβαιώνει το αντίθετο.
– Η κυρία Μαρία Καρυστιανού ως πολιτικό πρόσωπο επωάστηκε και αναδείχθηκε φαινομενικά στους κόλπους της Αριστεράς, αλλά τώρα καταγράφεται πολιτικά σε άλλους χώρους, απειλώντας όμως δημοσκοπικά τους πρώην συντρόφους(;) της.
– Και τώρα ο «κυρίαρχος» λαός, όλα αυτά τα στηρίζει και τα επιβραβεύει στις δημοσκοπήσεις. Οπότε, ή ισχύει αυτό που πιστεύει ακόμη το 40% των Ελλήνων ότι μας ψεκάζουν, ή αυτό που είπε ο Νίτσε ότι, «ενώ στα άτομα η παραφροσύνη είναι σπάνιο φαινόμενο, στα κόμματα, στις ομάδες και στους λαούς είναι ο κανόνας». Το βέβαιο είναι ότι δεν θα πλήξουμε μέχρι τις εκλογές και ο Θεός βοηθός…
*Σπερχειάδα Φθιώτιδος
