Κύριε διευθυντά
Νομίζω είμαι σε θέση να απαντήσω στο ερώτημα που έθεσε ο κ. Τάκης Θεοδωρόπουλος στο άρθρο του (φ. 17/5) με κεντρικό ερώτημα το «πότε αναφέρθηκε για τελευταία φορά ο Θουκυδίδης από Ελληνα πολιτικό».
Ηταν ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών που χρειάσθηκε, στο πλαίσιο επεξεργασίας του Σχεδίου του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, να αντιταχθεί στο αίτημα του Ηνωμένου Βασιλείου και της Φινλανδίας να απαλειφθεί από το προοίμιο του Σχεδίου ο ορισμός της ∆ημοκρατίας στα αρχαία ελληνικά («Χρώμεθα γαρ πολιτεία … και όνομα μεν διά το μη ες ολίγους αλλ’ ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται», Θουκυδίδης, ΙΙ, 37).
Το ανωτέρω αίτημα επρόκειτο να συζητηθεί σε κλειστή συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών χωρίς τους συνεργάτες τους. Ως αρμόδιος πρέσβυς για το Ευρωσύνταγμα, έδωσα στον Ελληνα υπουργό προτού εισέλθει στη συνάντηση τη γνωστή έκδοση Loeb του Θουκυδίδη και του ζήτησα να επιδείξει το σχετικό χωρίο από τον Επιτάφιο λόγο του Περικλή, λέγοντας στους συναδέλφους του: «∆εν σας μιλώ ως Ελληνας υπουργός Εξωτερικών, αλλά ως πολίτης του κόσμου. Ο Θουκυδίδης δεν ανήκει στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την ανθρωπότητα».
Το αίτημα απερρίφθη δικαιώνοντας έτσι και τον πρόεδρο της Συντακτικής Επιτροπής του Σχεδίου Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, ο οποίος είχε πάρει την πρωτοβουλία να προτάξει στο Σχέδιο το αρχαιοελληνικό κείμενο. Σε αυτόν ανήκει άλλωστε και η φράση «Η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα, είναι σαν παιδί χωρίς πιστοποιητικό γέννησης»…
*Πρέσβυς (ε.τ.)
