Κύριε διευθυντά
Κάθε φορά που διατυπώνονται σχόλια στη χώρα μας για τη βαφή των μαλλιών πολιτικών ή επώνυμων ανδρών εδώ ή στο εξωτερικό, ανακαλούμε στη μνήμη συνειρμικά το γεγονός ότι και οι αρχαίοι μας πρόγονοι δεν αντιμετώπιζαν το ανάλογο γεγονός θετικά. Απόδειξη τούτου αποτελούν τα ακόλουθα δύο περιστατικά (από τον Στοβαίο και τον Πλούταρχο, αντίστοιχα), τα οποία παραθέτουμε χάριν του εγκυκλοπαιδικού και μόνον ενδιαφέροντός τους, χωρίς να έχουν ανάγκη μεταφράσεως, λόγω του ευκολονόητού τους:
1. Ανήρ εις Λακεδαίμονα αφίκετο Χίος αλαζών, ηδείτο δε τω γήρα και την τρίχα πολιάν έχων επειράτο βαφή αφανίζειν. Παρελθών ουν είπεν εκείνα περί ων αφίκετο. Ανελθών δε Αρχίδαμος είπεν «Τι αν ούτος αληθές αν είποι, ος ου μόνον επί τη ψυχή αλλά και επί τη κεφαλή το ψεύδος περιφέρει»;
2. Φίλιππος, ο του Μεγάλου Αλεξάνδρου πατήρ, των Αντιπάτρου φίλων τινά κατατάξας εις τους δικαστάς, είτα πώγωνα βαπτόμενον αισθανόμενος και την κεφαλήν, ανέστησε ειπών «Τον άπιστον εν θριξί μη νομίζειν αξιόπιστον εν πράγμασι».
