Κύριε διευθυντά
Από το 1974 και εντεύθεν η παράταξη της Ν.∆. έχει κυβερνήσει τον τόπο περίπου τα μισά χρόνια από τα 52 συνολικά που κύλησαν στην κλεψύδρα και τα υπόλοιπα η επονομαζόμενη «προοδευτική» Κεντροαριστερά με ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ (με ακροδεξιό(!) καρύκευμα). Ο ψύχραιμος ψηφοφόρος τι συμπέρασμα να βγάλει με βάση τη σημερινή εικόνα της χώρας; Τι συνέβη ακριβώς τα τελευταία 52 χρόνια; Από το 1981 και μετά ξεκίνησε ένας ολισθηρός κατήφορος για την οικονομία και την κοινωνία με υπερδανεισμό για κατανάλωση, αποβιομηχάνιση και κρατική διαφθορά απίστευτη, αποκλειστικά σε τέτοιο βαθμό σε περιόδους μονοκομματικών, αυτοδύναμων κυβερνήσεων. Στο θέμα της διαφθοράς και του εν γένει κλίματος ατιμωρησίας πολιτικών προσώπων θα πρόσθετα και τη διακυβέρνηση από το 2019 έως σήμερα. Αντίθετα, οι κυβερνήσεις συνεργασίας από το 2011 έως το 2015 δεν εμφάνισαν φαινόμενα «Κοσκωτάδων» και «Φραπέδων». Επιπλέον έβγαλαν τα κάστανα από τη φωτιά μέσα σε ένα πολύ δύσκολο μνημονιακό περιβάλλον εξαιρετικά σκληρών αποφάσεων για τον λαό και τη χώρα, αφού επί της ουσίας το 2010 με το εκ νέου «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» εξαιτίας των «αυτοδύναμων», οδηγηθήκαμε στο ∆ΝΤ και στα μνημόνια.
Από πολιτικής πλευράς, εκτός από τις «ξαναζεσταμένες σούπες» κυοφορείται (και πρόκειται να ανακοινωθεί) για τις επόμενες εθνικές εκλογές το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού που καλλιεργεί ελπίδες σε θολό ακόμη τοπίο. Οπωσδήποτε και αφού μάθουμε πρώτα επακριβώς περί τίνος πρόκειται και πού στοχεύει, ίσως να αποτελέσει μια εναλλακτική οδό διαφυγής για όσους απεχθάνονται τις αυτοδυναμίες όπως ο υπογράφων με βάση και το παρελθόν των τελευταίων 52 ετών στο οποίο αναφέρθηκα και πιστεύουν σε συναινετικές λύσεις που όπως πρόσφατα έχει αποδειχθεί στέκουν αξιόπιστα ως μοντέλο σταθερής διακυβέρνησης, αφού απέδειξαν τη χρησιμότητα και αποτελεσματικότητά τους κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.
