Κύριε διευθυντά
Τακτοποιώντας τα κατάλοιπα αγαπημένου φίλου, καθηγητή της Φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο, με πραγματική έκπληξη, βρήκα ένα παλιό τετράδιο με χρονολογία 1920. Ενα τετράδιο απλό, από αυτά με τις ρίγες. Ενα τετράδιο γεμάτο παιδικές ζωγραφιές.
Τις θυμάστε τις ζωγραφιές, κάτι μικρά χρωματιστά, γυαλιστερά, ντεκουπέ χαρτάκια (κάποιοι τις έλεγαν και χαλκομανίες, αν και χαλκομανίες είναι κάτι άλλο. Λεπτές μεμβράνες, επικολλημένες σε χαρτί, που μπορεί να μεταφερθεί σε μια άλλη επιφάνεια).
Μάζευα κι εγώ ζωγραφιές και τις κόλλαγα σε λεύκωμα τη δεκαετία του ’50, αλλά δεν είχα δει ποτέ μου τόσο παλιές ζωγραφιές, 100 χρόνων.
Το συγκινητικό είναι ότι σε κάθε σελίδα είναι γραμμένο και κάποιο στιχάκι αφιερωμένο στον μικρό Γιούλη, υπογεγραμμένο από κάποιον στενό συγγενή, τον παππού, τη γιαγιά, τον πατερούλη, τη μανούλα, τις θείες, τους θείους, τα ξαδέλφια, τη Σουζάνα, τη Μαριανθούλα, τον Μιχαλάκη. Εικόνες με ζώα, με παιδάκια, με φάτνη για τα Χριστούγεννα, λαγουδάκια για το Πάσχα.
Σήμερα που κυκλοφορούν ένα σωρό παιδικά με χρωματιστές εικόνες, το λεύκωμα αυτό μοιάζει τόσο παλιοκαιρινό και ταυτόχρονα τόσο συγκινητικό. Ολοι μαζί συγγενείς και φίλοι έφτιαξαν με αγάπη ένα παιδικό βιβλίο για τον Γιούλη.
«Ζωγραφιά παλιά παιδιάτικη/Τα μαλλιά λυτά, χυμένα,/ στο λαιμό της γύρω απλώνουνε μεταξένια τραχηλιά» έγραφε ο Γ. ∆ροσίνης.
*Ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ
