Κύριε διευθυντά
Δέκα χρόνια έλειπαν από τις πατρίδες τους οι πολιορκητές της Τροίας. Ο βασιλιάς όμως της Ιθάκης, ο πολυμήχανος Οδυσσέας, χρειάστηκε άλλα δέκα χρόνια περιπλάνησης στη θάλασσα, για να γυρίσει στο νησί-βασίλειό του. Γύρισε μόνος. Αγνωστος και αγνώριστος. Γερασμένος από τα βάσανα και τις ταλαιπωρίες σε στεριές και σε θάλασσες. Οι πολυπληθείς μνηστήρες είχαν εδραιωθεί στο ανάκτορό του από καιρό!
Ντυμένος ζητιάνος, κουρελής, για να μην τον γνωρίσουν. Τον οδηγεί ο Εύμαιος, ο παλιός χοιροβοσκός, που ούτε καν υποψιάζεται ποιος κρύβεται κάτω από τα ράκη, τα πυκνά γένια και τις βαθιές ρυτίδες.
Κοντά στο ανάκτορό του βλέπει ο Οδυσσέας τον αγαπημένο του σκύλο, τον Αργο, σε άθλια κατάσταση, γεμάτον τσιμπούρια, παραμελημένο, ακίνητο. Τότε συμβαίνει το απίστευτο. Ο Αργος αναγνωρίζει τον αφέντη του. Κουνάει λίγο την ουρά του, κίνηση γνωστή για την έκφραση αγάπης και κατεβάζει τ’ αυτιά του, δείγμα υποταγής στον αφέντη του. Μετά γέρνει το κεφάλι στη γη και παύει να αναπνέει!
Αυτή τη στιγμή ανέμενε ο Αργος επί 20 χρόνια! Κανένας από τους ανθρώπους και τους υποταχτικούς δεν αναγνώρισε τον Οδυσσέα. Μόνο ο Αργος τον αναγνώρισε! Ο ομηρικός ήρωας κατασυγκινημένος δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ένα δάκρυ, που το σφούγγισε κρυφά για να μην τον δει ο Εύμαιος και υποψιαστεί, (…νόσφιν απομόρξατο δάκρυ).
Στη ραψωδία ρ και στους στίχους 290-327 της Οδύσσειας, ο θείος Ομηρος παρουσιάζει με περίτεχνο τρόπο τη σκηνή αυτή με τον Αργο, που συγκινεί μέχρι σήμερα κάθε ευαίσθητο άνθρωπο.
Ας δούμε όμως και μερικά άλλα στοιχεία για τον Αργο που προκύπτουν από το κείμενο ή συνάγονται από αυτό.
Πριν φύγει για την Τροία ο Οδυσσέας, ο Αργος θα πρέπει να ήταν 1-2 χρόνων. Ο Οδυσσέας τον ασκούσε στο κυνήγι. Ηταν όμορφο, έξυπνο, γρήγορο, τολμηρό, επίμονο, πεισματάρικο και δυνατό σκυλί. Αγρια κατσίκια, ζαρκάδια και λαγοί δεν του ξέφευγαν εύκολα. Με όσφρηση απίθανη. Με μουσούδα προτεταμένη. Με γερά, ψηλά και λεπτά πόδια. Με όλα τα χαρακτηριστικά των κυνηγετικών σκυλιών.
Είκοσι χρόνια πέρασαν κι ο Αργος αντιστεκόταν στη φθορά και στον θάνατο. Αντεχε τις κακουχίες, την παραμέληση, την κακομεταχείριση. Αντεχε τα τσιμπούρια που του ρουφούσαν το αίμα. Αντεχε τις κοπριές των μεγάλων ζώων, πάνω στις οποίες περνούσε τις λίγες μέρες που του απόμεναν (…κείτο εν πολλή κόπρω ημιόνων τε βοών τε…).
∆εν μπορούσε πια ούτε να σταθεί όρθιος. Το τέλος του ήταν τόσο κοντά. Ολα αυτά τα βάσανα ανταμείφθηκαν σε μια στιγμή και μόνο. Τη στιγμή που ο αφέντης του πλησίασε κοντά του (…ως ενόησεν Οδυσσέα εγγύς εόντα…).
Μένει ένα τελευταίο στοιχείο να αναζητήσουμε στη μικρή αυτή αναφορά, που δεν μνημονεύεται στην Οδύσσεια. Τι χρώμα είχε το τρίχωμα του Αργου; Πιστεύουμε ότι περιέχεται στο όνομα. Ο Αργος ήταν ένα λευκό σκυλί.
Κάτασπρο. Θα μπορούσε να λέγεται… Ασπρούλης, γιατί άργος στην Ομηρική και την Αρχαία Ελληνική σημαίνει λευκός, αργυρόχρωμος!…
Ηταν σύμπτωση, προτύπωση, ή κάτι άλλο δυσερμήνευτο, που ο πολύτροπος Οδυσσέας διάλεξε αυτό το όνομα για τον σκύλο του; Είκοσι ολόκληρα χρόνια της ζωής του αφιέρωσε στο… Αργος και στους Ατρείδες!
