Κύριε διευθυντά
Συνεχίζεται αμείωτη η άγονη πολιτική διελκυστίνδα με αφορμή την ολοκλήρωση των έργων στην πολύπαθη λεωφόρο Βασιλίσσης Ολγας, που έχει μετατραπεί σε ένα είδος πειραματόζωου και για τους κατοίκους, σε μία σύγχρονη Via Dolorosa.
Οι πρώτες ιδέες για τον δρόμο αυτό είχαν διατυπωθεί το 1999 στο πλαίσιο της Ενοποίησης των Αρχαιολογικών Χώρων, δηλαδή πριν από 27 ολόκληρα χρόνια! Εκτοτε, η υπόθεση πέρασε από σαράντα κύματα όταν το 2020, ο τότε νεοεκλεγείς δήμαρχος εξήγγειλε τη μετατροπή της Βασιλίσσης Ολγας –ως μέρος του «Μεγάλου Περιπάτου»– σε έναν εκτεταμένο πεζόδρομο, αγνοώντας κάθε άλλη σοβαρή παράμετρο, ωσάν να επρόκειτο για διευθετήσεις σε κάποια ερημική και ακατοίκητη περιοχή.
Η αναφορά στη «δημιουργία ενός ενιαίου πολιτιστικού και περιβαλλοντικού διαδρόμου που ολοκληρώνει τον αρχαιολογικό περίπατο από τον Κεραμεικό έως το Παναθηναϊκό Στάδιο», δύσκολα βρίσκει αντίκρισμα σε πρακτικό επίπεδο. ∆εν μπορεί να γίνεται λόγος για πραγματική (και όχι εικονική) «ενοποίηση» αρχαιολογικών χώρων, όταν ανάμεσά τους ρέουν αδιάκοπα ισχυροί κυκλοφοριακοί χείμαρροι, που απλώς προσποιούμαστε ότι δεν τους βλέπουμε.
Επίσης, ο ισχυρισμός ότι η απαγόρευση των αυτοκινήτων σε ένα δρόμο λίγων εκατοντάδων μέτρων θα επιφέρει ουσιαστικά περιβαλλοντικά οφέλη, αντίκειται στη λογική και στα πραγματικά δεδομένα καθώς η περιοχή περιβάλλεται από τις ιδιαίτερα επιβαρυμένες λεωφόρους Αμαλίας, Βασ. Κωνσταντίνου, Αρδηττού και Αθαν. ∆ιάκου, όπου η κυκλοφοριακή συμφόρηση παραμένει ασφυκτική και η ατμοσφαιρική ρύπανση ξεπερνά κάθε επιτρεπτό όριο.
Η πρόσφατη ανακοίνωση για την ολοκλήρωση των έργων ανέδειξε ένα αξιοσημείωτο παράδοξο: Ο πρώην δήμαρχος πανηγυρίζει για την πραγμάτωση του ονείρου του και καλεί τους δημότες να «ανακαλύψουν» ένα νέο «ζωντανό δημόσιο χώρο», ενώ και ο δήμαρχος κάνει λόγο για έναν «πολυτροπικό δρόμο, στολίδι για την Αθήνα» που θέτει τέρμα στην ταλαιπωρία των Αθηναίων, χωρίς όμως να αποσαφηνίζει πώς ακριβώς επιτυγχάνεται ο τερματισμός της ταλαιπωρίας τους.
Για τους κατοίκους της περιοχής και ιδιαίτερα της Πλάκας, η Βασιλίσσης Ολγας ήταν από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους, ένας ήπιος και σύντομος δρόμος, απαραίτητος για τις καθημερινές μετακινήσεις τους. Από το 2020 όμως, αυτή η δυνατότητα έχει εκλείψει και μαζί άλλαξε ριζικά και η καθημερινότητά τους καθώς επί έξι χρόνια ζουν περίκλειστοι σε ένα ιδιότυπο γκέτο, όμοιο του οποίου δεν υπάρχει σε καμία άλλη γειτονιά της Αθήνας. Στέκονται με έκδηλη απογοήτευση μπροστά σε αυτό το θέατρο του παραλόγου όπου κεντρική εξουσία, δημοτική αρχή και μείζων αντιπολίτευση ερίζουν και πανηγυρίζουν ερήμην των κατοίκων, για την ανάπλαση μιας μικρής λωρίδας δρόμου που μοιάζει περισσότερο με παρέμβαση αισθητικού χαρακτήρα παρά με οραματικό έργο πνοής.
Η λύση του προβλήματος δεν βρίσκεται στη στείρα άρνηση ούτε σε ατελέσφορα ημίμετρα όπως είναι οι πιλοτικές ρυθμίσεις που δεν έχουν πρακτική αξία, έτσι όπως έχουν πλέον διαμορφωθεί οι είσοδοι και οι έξοδοι στα δύο άκρα της λεωφόρου. Πρόκειται περισσότερο για πειραματισμούς παρά για βιώσιμες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις που βεβαίως είναι γνωστές αλλά, παραδόξως, μη επιθυμητές από τους αρμοδίους…
Στις αιτιολογίες της ανάπλασης της Βασιλίσσης Ολγας περιλαμβάνεται η ενίσχυση του πρασίνου με δέντρα και φυτά, ωσάν να μην αρκούσε η άμεση γειτνίαση με τον ωραιότερο πράσινο πνεύμονα της πρωτεύουσας περίπου 300 στρεμμάτων με 7.000 δέντρα και 40.000 θάμνους και φυτά! Ο Εθνικός Κήπος και ο περιβάλλων χώρος του Ζαππείου αποτελούν τον τελειότερο ορισμό του «ζωντανού δημόσιου χώρου» και δεν υπήρχε χρεία για έναν άλλο «ζωντανό δημόσιο χώρο» (κατά τον πρώην δήμαρχο) αλλά μάλλον αχρείαστο κατά την κοινή λογική, που απλά αχρήστευσε ένα δρόμο σημαντικό για την αποσυμφόρηση του κυκλοφοριακού φόρτου στο κέντρο της Αθήνας.
Παρά την εύλογη πικρία που ξεχειλίζει, δεν υπάρχει διάθεση αντιπαράθεσης με κανένα θεσμικό φορέα ή δημόσιο πρόσωπο, πέρα από την επισήμανση ενός υπαρκτού προβλήματος που έχει δυσκολέψει αφάνταστα τη ζωή των κατοίκων. Ευελπιστούμε ότι έστω και έπειτα από χρόνια, κάποιοι αρμόδιοι που θα διαθέτουν κοινό νου και την απαιτούμενη ισχύ, θα αναγνωρίσουν και θα διορθώσουν το μεγάλο λάθος που σήμερα συντελείται, αν βέβαια μέχρι τότε η περιοχή του κέντρου και ειδικότερα η Πλάκα θα έχουν ακόμα κατοίκους και δεν θα έχουν αλλοτριωθεί από τη λαίλαπα των Airbnb και του υπερτουρισμού.
*Κάτοικος Πλάκας
