Κύριε διευθυντά
Η εκστρατεία για τον «καθαρισμό» οικοπέδων παρουσιάζεται ως αναγκαίο μέτρο προστασίας από τις καλοκαιρινές πυρκαγιές. Στην πράξη όμως περιορίζεται σε μια επιφανειακή εικόνα τάξης, χωρίς ουσιαστική πρόβλεψη για τη διαχείριση των υλικών που προκύπτουν από τις διαδικασίες.
Κομμένα χόρτα, ξερά κλαδιά και θάμνοι μένουν στοιβαγμένα στις άκρες των δρόμων και μέσα στα ίδια τα οικόπεδα, δημιουργώντας έτσι χιλιάδες ανά τη χώρα αποθήκες καύσιμης ύλης. Καύσιμη ύλη όμως αποτελούν και τα εκατομμύρια πλαστικά μπουκάλια, συσκευασίες καφέ μιας χρήσης, σακούλες και άλλα σκουπίδια –με τα οποία οι περίοικοι συνήθως «κοσμούν» τους εν λόγω χώρους– και για τα οποία ουδείς ενδιαφέρεται. Ετσι, αντί να μειώνεται ο κίνδυνος πυρκαγιάς, συχνά καταλήγουμε σε ένα διπλό τραυματισμό της φύσης: πρώτα από την άκριτη αποψίλωση και έπειτα από την εγκατάλειψη των απορριμμάτων. Η πρόληψη των πυρκαγιών δεν μπορεί να εξαντλείται σε μια πρόχειρη κοπή της βλάστησης για λόγους εντυπώσεων. Απαιτεί ολοκληρωμένο σχεδιασμό, απομάκρυνση των υπολειμμάτων, ανακύκλωση των απορριμμάτων και ουσιαστικό σεβασμό της φύσης από όλους.
∆ιαφορετικά, ο περιβόητος «καθαρισμός» οικοπέδων καταντάει να γίνεται ένας ακόμα παράγοντας περιβαλλοντικής υποβάθμισης.
