Κύριε διευθυντά
Το δημοσίευμα της «Καθημερινής» με τίτλο «Το φάντασμα του 1995» (10/5/2026) με οδηγεί πίσω στις διαβεβαιώσεις του προέδρου Μακρόν στη Ρωμαϊκή Αγορά, ότι η Γαλλία θα μας συνδράμει, εφόσον κινδυνέψουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας. ∆εν έχει παρά να θυμηθεί κανείς πόσο προστάτεψαν Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία τη δύσμοιρη Πολωνία το 1939, με την οποία είχαν συνάψει και ειδική συμφωνία παροχής βοηθείας. Ξεχνούμε τα «pour quoi» μιας μερίδας του γαλλικού λαού και αντιλαμβανόμαστε την πλήρη αδυναμία των δυτικών δυνάμεων να βοηθήσουν την Πολωνία εξ αποστάσεως. Την άφησαν βορά στον Χίτλερ και στον Στάλιν μισή μισή και ολόκληρη στον δεύτερο μετά τον πόλεμο.
Η Τουρκία επιχειρεί να κατοχυρώσει νομικά (στο εσωτερικό φυσικά) την ιδέα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Φυσικά αυτό δεν δημιουργεί δικαιώματα εις βάρος μας. Αντιθέτως αποκαλύπτει τις προθέσεις ενός έθνους. Μπορούν οι προθέσεις να πραγματοποιηθούν στην πράξη; Καμιά φορά μπορούν. Σαν παράδειγμα έχουμε τη συνταγματική κατοχύρωση της υποχρεώσεως να εξαφανιστεί το Ισραήλ που προβλέπεται από το Σύνταγμα της Ισλαμικής ∆ημοκρατίας του Ιράν, κάτι που απέδειξε στην πράξη πόσο καλά το επιχείρησε απ’ ευθείας ή μέσω «αντιπροσώπων» για να φθάσουμε στην επακόλουθη βάναυση ισοπέδωση του ιδίου από τους αντιπάλους του ΗΠΑ και Ισραήλ. Στην περίπτωσή μας, ενώ εκ πρώτης όψεως οι νομικές ενέργειες της Τουρκίας μας είναι αδιάφορες, μας δίνουν το δικαίωμα να απαιτήσουμε από τους φίλους μια αποφασιστική υποστήριξη εδώ και τώρα. Ετσι, αξιότιμε κύριε πρόεδρε Μακρόν, αγαπητέ Manuel («Μανώλη» κατά το ελληνικότερο), αν θέλεις πραγματικά να βοηθήσεις κάνε το αμέσως μόλις η Τουρκία ψηφίσει το σχετικό νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα». Με έργα και όχι με λόγια.
*Βούλα
