Κύριε διευθυντά
Ο συνεργάτης σας ∆ημήτρης Ρηγόπουλος στο σχόλιό του «∆ήμος και πολιτικό κόστος», φ. 2/5, μέμφεται τη δημοτική αρχή που καθυστερεί την υλοποίηση ενός δικτύου ποδηλατοδρόμων στο κέντρο της Αθήνας, την οποία αποδίδει στο πολιτικό κόστος που συνεπάγεται, καθώς, σύμφωνα με τα λόγια της αρμόδιας αντιδημάρχου: «…οι αποκλειστικές λωρίδες ποδηλάτου και θέσεις στάθμευσης καταργούν και τα πεζοδρόμια χρειάζονται διαπλατύνσεις». Κοντολογίς, αποδίδει το γεγονός «…ότι η Αθήνα είναι η μέγιστη πανευρωπαϊκή εξαίρεση στις ποδηλατικές υποδομές» στην έλλειψη βούλησης για κατάργηση θέσεων στάθμευσης.
Συμπτωματικά, η Μαρία Κατσουνάκη στο σχόλιό της «Για μια θέση πάρκινγκ», την ίδια ημέρα, αναφέρει «…δύο περιστατικά που προκλήθηκαν από την ίδια αφορμή: για μια θέση πάρκινγκ». Γιατί η Αθήνα έχει ακόμα μία πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία: τη διαχρονική αδιαφορία του κράτους και των δημοτικών αρχών να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της στάθμευσης. Οι μεν υποχρεωτικές θέσεις στις νέες οικοδομές επιβλήθηκαν (ανεπαρκώς και με πλήθος εξαιρέσεων που αυγατίζουν ολοένα) όταν η πόλη είχε ουσιαστικά κτιστεί, οι δε δημόσιοι χώροι στάθμευσης είναι ανεπαρκέστατοι γιατί, συν τοις άλλοις, αντιμετώπισαν έναν ιδιότυπο πόλεμο από κεντρικά κατευθυνόμενες ομάδες «περιοίκων».
Επί της ουσίας και τα δύο κείμενα αναδεικνύουν την ανεπάρκεια υποδομών σε δύο τομείς που σχετίζονται με το κυκλοφοριακό και την κινητικότητα. Και δεν είναι οι μόνοι. Ούτε τα χιλιόμετρα των λεωφόρων του λεκανοπεδίου είναι επαρκή για την έκτασή του και τον πληθυσμό του. Το δε δίκτυο του μετρό βρίσκεται δεκαετίες πίσω από τις ανάγκες της πρωτεύουσας. Και πάει λέγοντας…
Και δεν είναι λύση να δίνεις μία ανάσα σε έναν τομέα προκαλώντας ασφυξία σε κάποιον άλλο. Οι Γάλλοι έχουν μια παροιμία που λέει: «Il ne faut pas déshabiller Pierre pour habiller Paul», δηλαδή «δεν πρέπει να γδύσουμε τον Πέτρο για να ντύσουμε τον Παύλο», εννοώντας ότι δεν λύνουμε (ή αμβλύνουμε) ένα πρόβλημα, προκαλώντας (ή οξύνοντας) ένα άλλο.
Τότε; Τότε αντιμετωπίζουμε από κοινού όλα τα θέματα προσπαθώντας να επιτύχουμε μια ισορροπία.
«Υπάρχει ένα θέμα που πρέπει να σταθμιστεί συνολικά…», όπως είπε και η αντιδήμαρχος. Ή, μ’ άλλα λόγια, «και τούτο ποιείν κακείνο μη αφιέναι» (όπως είθισται να λέγεται) στο μέτρο του εφικτού βέβαια.
Παρεμπιπτόντως, ως προς το τι πρέπει να γίνει στην Αθήνα. Οι ελεύθεροι χώροι της πόλης είναι δεδομένοι και δεν επαρκούν για να ανταποκριθούν σε όλες τις ανάγκες της πόλης, όπως και όσο αυτή έχει αναπτυχθεί έως σήμερα. Λαμβάνοντας δε υπόψη ότι δεν υπάρχει ο πλούτος που θα επέτρεπε την αύξησή των, καταλήγουμε ότι πρέπει να αναζητήσουμε κατάλληλους χώρους αλλού. Πού; «Υπογείως!» είναι η μοναδική απάντηση. Σε (κυρίως νέες) γραμμές μετρό, σε υπόγειους χώρους στάθμευσης, ακόμα και σε υπόγειες λεωφόρους. Είναι, ως γνωστόν, έργα κοστοβόρα και χρονοβόρα.
Δυστυχώς. Αλλά αποτελούν τη μόνη ρεαλιστική λύση αφενός μεν για να απελευθερωθούν ισόγειες επιφάνειες για άλλες χρήσεις (όπως οι ποδηλατόδρομοι, αλλά και πεζόδρομοι, πιο πλατιά πεζοδρόμια κ.ά.), αφετέρου δε για να διευκολυνθούν όσες χρήσεις εξυπηρετούνται σήμερα από αυτές. Ολα τα άλλα θυμίζουν χορήγηση απλής “ασπιρίνης” για βαριά ασθένεια. Που μπορεί να έχει (προβλέψιμες) παρενέργειες. Οπως –παραδείγματα υπάρχουν– όταν η μαζική κατάργηση θέσεων στάθμευσης σε μια γειτονιά συνέτεινε σημαντικά στη φυγή σημαντικού αριθμού κατοίκων της.
*Αθήνα
