Κύριε διευθυντά
Μαζί με τις ειλικρινείς ευχαριστίες μου για το καίριας πολιτικής σημασίας άρθρο σας στην «Κ» της 6-5-2026 για τα σχολεία, με τίτλο «Πιο ψηλά τον πήχυ», επιτρέψτε μου να προσθέσω και τη δική μου ασθενή φωνή. Γράφετε ότι το θέμα «πρέπει πάντοτε να αποτελεί τη μεγάλη προτεραιότητα για κάθε κυβέρνηση». Γιατί άραγε; ∆ιότι, ω ψηφοφόροι και ω πολιτικοί, το σύνολο αυτών των σημερινών παιδιών είναι ο αυριανός λαός – και ποιος τολμά να μη δίνει προτεραιότητα στον ίδιο τον λαό μας; Αυτά ακριβώς τα παιδιά θα είναι οι παραγωγοί, οι επιστήμονες, οι δικαστές, οι στρατιώτες, οι πολιτικοί μας. ∆εν νιώθετε ανησυχία όταν βλέπετε ή ακούτε πόσο πίσω έχουν μείνει τα εκπαιδευτικά μας πράγματα (για να μην το πω ακριβέστερα);
Επιτρέψτε μου τώρα να υπενθυμίσω συντομότατα τα δύο συναφή ζητήματα που σχετίζονται με τον «ψηλότερο πήχυ» που ζητάτε.
α. Αν ανεβάσουμε τον πήχυ, τι θα γίνουν τα ενδεχομένως χαμηλότερου δείκτη ευφυΐας τέκνα ορισμένων κοινωνικών τάξεων; Εδώ, παρατηρώ πρώτον ότι μια ρωμαλέα Αριστερά πολιτική οφείλει να επιζητεί την ισότητα «ανάντη» εκεί όπου γεννάται – κι όχι «κατάντη», διακινδυνεύοντας το μέλλον ολόκληρης της χώρας. Αλλά και δεύτερον, η επιστήμη της εκπαίδευσης διαθέτει μέσα παράλληλων ενδοσχολικών δράσεων, με τις οποίες θα ικανοποιούμε όλες τις στάθμες του φάσματος ικανοτήτων, με συναίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης.
β. Για να επιτύχει αυτή η τεράστια (κατεξοχήν πολιτική) μεταρρύθμιση, θα χρειασθεί:
Πρώτον, η παρούσα γενιά (ψηφοφόρων, πολιτικών και συντεχνιών) να κατανοήσουμε ότι αυτό έχει προτεραιότητα στις γκρίνιες μας – και αυτό είναι το δυσκολότερο. Και δεύτερον, να μελετήσουμε και να θεσμοθετήσουμε τον αναγκαίο Διπλονόμο: Διπλασιασμός της στάθμης εκπαίδευσης των δασκάλων, διπλασιασμός υποχρεώσεων συνεχούς μετεκπαίδευσής των (όπως στην Κύπρο), και διπλασιασμός των μισθών τους.
Ταύτα δε πάντα υπέρ πάτρης, και επειδήπερ αέριοι ωών χρώσεις αδιανόητοι τυγχάνουν.
*Πεντέλη
