Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 2/5/2026 σε κείμενο του τακτικού επιστολογράφου κ. Αντώνη Βενέτη αναφέρεται ότι στην αθηναϊκή εφημερίδα «ΝΕΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ» της 3/1/1888 είναι δημοσιευμένη η είδηση ότι στο Χάνι της Γραβιάς ανευρέθη ο τάφος του αιμοχαρούς Χαλήλ Βέη. Ο Βέης αυτός ήτο ο σουβλίσας τον Αθανάσιον ∆ιάκον…
Επίσης, αναφέρεται και το όνομα του δυστυχισμένου ραγιά που εξαναγκάστηκε να κατασκευάσει τη σούβλα.
Θα ήθελα σε αυτές τις ελάχιστα γνωστές, αλλά αξιόλογες ιστορικές πληροφορίες να προσθέσω και μια άλλη.
Η απάνθρωπη ανασκολόπιση (σούβλισμα) του ∆ιάκου συμπληρώθηκε από μια αγριότερη πράξη, το «ψήσιμο», σαν να ήταν «οβελίας». Αυτή ήταν πράξη εσχάτης βαρβαρότητας, κανιβαλιστική και ανθρωποφαγική, κατά του ήρωα και μάρτυρα της πατρίδας μας, Αθανασίου ∆ιάκου.
Την ιστορική αυτή πληροφορία καταγράφει στα απομνημονεύματά του ο Κανέλλος ∆εληγιάννης. Την παραθέτουμε:
«…τον δε άλλον γιουρούκ μπαϊρακτάρην του Ομέρ Βρυώνη, τον συνελάβομεν ζώντα, εισπηδήσαντα εντός των εδικών μου οχυρωμάτων… Εκεί είδον αυτοί τον πελώριον εκείνον γίγαντα, τον μπαϊρακτάρην του Ομέρ πασιά, δεμένον τας χείρας… και τον έστειλα εις την οικίαν του Χριστάκη Αρτης με σίδηρα εις τους πόδας και διέμενεν εκεί φυλασσόμενος από δύο στρατιώτας… Αλλά προτού αναχωρήσωμεν (από το Μεσολόγγι, Χριστούγεννα του 1822), ομιλών μίαν ημέραν με τον γιουρούκ μπαϊρακτάρην εκείνον, όστις με εδιηγείτο όσα είχε πράξει εις τας διαφόρους εκστρατείας και μάχας, είπον προς αυτόν ότι έφυγε το τουρκικόν στρατόπεδον και απήλθεν εις την Αρταν και ότι ο Ομέρ πασιάς δεν εφρόντισεν διαυτόν κλπ. Τούτο ακούσας έγινε έξω φρενών φρυάττων κατά του Ομέρ Βρυώνη με ύβρεις και κατάρας διά την αγνωμοσύνην του και αφού μετ’ ολίγην ώραν εξεθύμανε, τον ηρώτησα διατί αδημονεί τόσον, τότε μ’ εδιηγήθη τας εκδουλεύσεις τας οποίας έκαμε εις τον Ομέρ πασιάν, ότι του έσωσε πολλάκις την ζωήν με κίνδυνον της εδικής του και ότι ούτος συνέλαβε ζώντα τον περιβόητον εκείνον διάκον της Λεβαδείας και τον Ησ… Σόλων….. και τον διέταξε και τους έψησε ζώντας, ωσάν αρνία και έλαβον θάνατον οδυνηρόν από αυτόν. Τον ηρώτησα και εκ δευτέρου αν τω όντι τους έψησεν και είπε μεθ’ όρκου ότι αυτός τους έψησεν ιδίαις χερσί.
Τότε οργισθείς και καταντήσας έξω φρενών διέταξα τους στρατιώτας (με λύπην μου το γράφω) και του έδωκαν τον πλέον τραγικόν και σκληρότατον θάνατον και την αυτήν στιγμήν ανεχώρησα διά την πατρίδα μου (τα Λαγκάδια Γορτυνίας)».
Είναι βεβαίως προφανές ότι για το «σούβλισμα» και το «ψήσιμο» ανθρώπου δεν επαρκεί ένας δήμιος. Λογικό είναι να συνεργάστηκαν ο Χαλίλ Μπέης με τον μπαϊρακτάρη του Ομέρ Βρυώνη.
