Κύριε διευθυντά
Ως τακτικός αναγνώστης της εφημερίδας σας, γράφω αφότου τέλειωσα την ανάγνωση του εξαιρετικού βιβλίου που προσέφερε η «Καθημερινή της Κυριακής» με τίτλο «Τα Χρόνια του Χίτλερ, Ολοκαύτωμα 1933-1945, Τόμος Α΄». Στον τόμο αυτό περιγράφονται με θαυμάσια, απλή, κατανοητή γλώσσα τα όσα συνέβαιναν κατά των Εβραίων στη ναζιστική Γερμανία από το 1933 μέχρι και το 1938, με κορύφωση τη «Νύχτα των Κρυστάλλων». Με αριστοτεχνική και αντικειμενική διήγηση, υποστηριζόμενη από 340 σημειώσεις και περίπου 60 φωτογραφίες, ο αναγνώστης αισθάνεται και ζει το κλίμα της εποχής εκείνης πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα. Μαθαίνει για τους αποκλεισμούς, εμπρησμούς, απαγορεύσεις, καταστροφές, μισαλλοδοξίες, διακρίσεις, βανδαλισμούς, τραυματισμούς, φυλακίσεις, φόβους, διάλυση επιχειρήσεων, δολοφονίες και κλιμακούμενη βία εις βάρος χιλιάδων Εβραίων, Γερμανών και Αυστριακών, προκειμένου να εξασφαλιστεί η «Αριανοποίηση» και η «Τελική λύση».
Η ατμόσφαιρα της εποχής μού έφερε στον νου τη σημερινή κατάσταση στη χώρα μας, στην Ευρώπη και στον κόσμο. Ευαίσθητος, ως επιζών του Ολοκαυτώματος, νιώθω συχνά πολλές ομοιότητες μεταξύ εκείνης της εποχής και της σημερινής, τηρουμένων φυσικά των αναλογιών, εις βάρος Εβραίων και του Εβραϊκού κράτους.
Ισως η πρόσφατη επίσκεψή μου (14.4.2026) στο στρατόπεδο θανάτου Αουσβιτς-Μπίρκεναου, όπου δολοφονήθηκαν και κάηκαν 1.000.000 Εβραίοι από όλη την Ευρώπη, και η συμμετοχή μου, για μια ακόμη φορά, στη March of the Living (Πορεία των Ζώντων), ενεργοποίησαν από κοντά τα τραγικά αποτελέσματα του ναζιστικού αντισημιτισμού και με έκαναν να διερωτηθώ:
Γιατί; Απλά γιατί τα αθώα θύματα ήταν Εβραίοι, όπως Εβραίοι είναι και σήμερα στο Λονδίνο, στο Μάντσεστερ, στο Βερολίνο, στη Νέα Υόρκη, στο Σίδνεϊ και αλλού, όπου ζουν με έναν παράξενο φόβο…
Και πιστεύω ότι η συμμετοχή στην Πορεία, για δεύτερη φορά, επίσημης διακομματικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας του Ελληνικού Κοινοβουλίου δημιούργησε τα ίδια συναισθήματα και τις ίδιες ερωτήσεις στους συμμετέχοντες, αφήνοντας ανοικτή μια ελπιδοφόρα χαραμάδα για να μπει περισσότερο φως.
Ισως να μην έγραφα την επιστολή αυτή αν δεν συνέβαιναν για πολλοστή φορά τα απαράδεκτα έκτροπα στοχοποίησης και βανδαλισμού της κυρίας Βάνας Νικολαΐδου-Κυριανίδου, ομότιμης καθηγήτριας Πολιτικής Φιλοσοφίας του ΕΚΠΑ, γιατί λέει αυτό που πιστεύει με θάρρος και γενναιότητα. Οχι σαν άλλους από όλο το φάσμα της αριστερής κομματικής ιδεολογίας, στο πνεύμα μιας φιλοπαλαιστινιακής «έκστασης», που υποστήριξαν τον στολίσκο για τη Γάζα και χειροκρότησαν με πάθος τη γνωστή μας κυρία Αλμπανέζε, ενώ για τα έκτροπα εις βάρος της κυρίας Νικολαΐδου-Κυριανίδου τήρησαν «κομματική σιωπή».
Αναμένω τον Τόμο Β΄ του αφιερώματος.
*Πρόεδρος της March Of The Living
