Κύριε διευθυντά
Η χώρα μας δεν σταματά να με εκπλήσσει. Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια της Υδρας, βρέθηκα στην είσοδο της Σχολής Εμποροπλοιάρχων (της παλαιότερης στον κόσμο!).
Εκεί στέκονταν τρεις μαθητές που ευγενέστατα προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν – προφανώς βλέποντας την ηλικία μου και τα σκαλοπάτια που είχα μπροστά μου.
Επιασα κουβέντα μαζί τους και με έκπληξη έμαθα ότι ενώ είναι οικότροφοι (sic), η Σχολή δεν διαθέτει πια μαγειρείο. Τα έξοδα του μαγειρείου καλύπτονταν παλαιότερα τα μισά από το κράτος και τα άλλα μισά από την Ενωση Εφοπλιστών.
Την άνοιξη και το φθινόπωρο οι μαθητές κάπως βολεύονται με τα τοπικά σουβλατζίδικα, τους χειμωνιάτικους μήνες όμως στην Υδρα δεν υπάρχει ανοιχτό τίποτα, εκτός από μία καφετέρια στο λιμάνι.
Αυτό στη χώρα με τον μεγαλύτερο ελληνόκτητο εμπορικό στόλο στον κόσμο.
Νομίζω ότι κάθε άλλο σχόλιο περιττεύει.
