Κύριε διευθυντά
Καθημερινά ακούμε και διαβάζουμε για πράξεις και εκδηλώσεις οργής, που φτάνουν μέχρι κακοποιητικές και εγκληματικές συμπεριφορές. Με την αφορμή αυτή αξίζει να θυμηθούμε ένα επεισόδιο από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο (κεφ. 3). Ο Ιησούς Χριστός βρισκόταν σε μια συναγωγή και βλέποντας έναν άνθρωπο με ξερό, παράλυτο χέρι, ρώτησε τους παρόντες γραμματείς αν επιτρέπεται το Σάββατο να κάνει κάποιος το καλό ή το κακό. Οταν εκείνοι δεν απάντησαν, «περιβλεψάμενος αὐτοὺς μετ’ο ὀργῆς, συλλυπούμενος ἐπὶ τῇ πωρώσει τῆς καρδίας αὐτῶν» θεράπευσε τον ασθενή [Μάρκ. 3:5].
Η φράση αυτή δίνει το μέτρο της λογικής οργής, αυτό που στους Ψαλμούς ο ∆αβίδ λέει «ὀργίζεσθε, καὶ μὴ ἁμαρτάνετε» [Ψ. 4:5]. Η δίκαια οργή μπορεί να είναι δικαιολογημένη αγανάκτηση για μια άπρεπη, ανάρμοστη, παράλογη, κακή συμπεριφορά ή πράξη, αντίδραση σε κάτι κακό που βλέπει κανείς να κυριαρχεί γύρω του. ∆εν είναι στάση καταστροφής ή κατεδάφισης, και πολύ περισσότερο δεν στρέφεται εναντίον ανθρώπων. Αυτό δηλώνει η λέξη «συλλυπούμενος»: ο Κύριος δεν στρέφεται κατά των προσώπων που δείχνουν κακή διαγωγή. Καταδικάζει και απορρίπτει τις πράξεις τους, λυπάται όμως βαθιά για την πώρωση της καρδιάς, για το κατάντημά τους.
Επειδή οι αφορμές για οργή και οι έμπρακτες αρνητικές εκδηλώσεις της πλεονάζουν γύρω μας, ας σκεφθούμε λίγο: Πώς θα ήμασταν άραγε ως πρόσωπα και ως κοινωνία αν οργιζόμασταν κι εμείς μ’ αυτόν τον υποδειγματικό τρόπο, χωρίς να καταστρέφουμε και χωρίς να τραυματίζουμε άλλους;
*Ιατρός, Θεσσαλονίκη
